Επετειακά μεθεόρτια..

Σαν λαός έχουμε και ψυχή και δύναμη και γεννετική πάστα αυτοσεβασμού,υπεράσπισης των αξιών,των ιδεών ,της παράδοσης και της ελληνικότητάς μας.

Στοιχεία που πρέπει να τα περνάμε,με την γνώση της ιστορίας μας στα παιδιά μας.Και για τα παιδιά μας Ιστορία ,είναι αυτό που τους λέμε εμείς ,αυτό που βλέπουν μέσα απο τα δικά μας μάτια και αυτο που τους προσφέρεται μέσα απο τα σχολεία.Απο τους δασκάλους και ακόμη πιο πέρα απο αυτους πουαποφασίζουν και συγγραφούν την ιστορία.

Γνώση κατάφορα ελλειπής,κάποιες φορές αποπροσανοτολιστική και αδιάφορη με τον τρόπο που διδάσκεται.Σαν κρύο πιάτο,και βρώσιμον κατ'ανάγκην.Σερβιρισμένο ψυχρά ετσι για να περνάμε απο τη σειρά μας.Γιατι κάποιοι θέλουν να μετατρέψουν εμάς και τα παιδιά μας,σε παγκοσμιοποιημένα φυτά,άβουλα πλάσματα.Χωρίς ιστορική ταυτότητα και εεθνική συνείδηση,χωρίς μνήμη.Αδιάφορους για το γίγνεσθαι και το τι μέλει γενέσθαι.Ακόμη και χωρίς γλώσσα εάν είναι δυνατόν.Προσπαθούν να το καταφέρουν και αυτό.Μια γλώσσα πανέμορφη,απίστευτα ευρηματική και πλούσια.Που την αφουγκράζονται,την αναγνωρίζουν,την διδάσκουν και την αναγνωρίζουν παγκοσμίως.Τουλάχιστον στους κύκλους της διανόησης και της επιστήμης.Να την συρικνώνουν.Να προσπαθούν αμερικανιστί τω τρόπω,να αποτρέψουν τα παιδιά μας να σκέφτονται,να συζητούν,χρησιμοποιώντας στην καθημερινότητά τους,όχι ελληνική γραφή,αλλα την λεγόμενη greeklish''Θου φύλαττε τω στόματί μου''

Παρ'όλα αυτά πιστεύω ότι κανένας δεν κατάφερε και ούτε θα καταφέρει να μας απαλοτριώσει και να μας ευνουχίσει, αφαιρώντας τις ιστορικές μνήμες,παραδόσεις και την ύπαρξή μας σαν λαό.Γιατί το έχουμε στο γονίδιό μας,να αντιστεκόμαστε και να παλεύουμε για τα πιστεύω μας και τα θέλω μας.

Και ναι πιστεύω στους νέους μας,γιατί έχουν την ορμή,την θέληση,την αισιοδοξία και την ικανότητα να κάνουν πράξη τα όνειρά τους κόντρα στους χαλεπούς καιρους που διανύουμε.Αρκεί και εμείς οι γονεις,οι δάσκαλοι και οι ολίγοι κοσμοκράτορες πανω απ'αυτους ,να τους αφήσουμε να έχουν ανοιχτούς ορίζοντες.

''Γιατί μόνον εμείς(οι Ελληνες) αντίθετα απο τους βαρβάρους

δεν μετρούμε ποτέ το πλήθος του εχθρού στην μάχη'' Αισχύλος..

Τα πάθη της βροχής....

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.
Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.
Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσυ..

Κική Δημουλά (Τα πάθη της βροχής)

Βρόχινες ...υγρές...σκέψεις..

Xάραξα το παραθυρόφυλλο μια ιδέα,

αφήνω να με κουρσέψει..

το άρωμα της νοτισμένης γης

και το φως του αχνού..υγρού φεγγαριού.

Μια πυγολαμπίδα μικρή

-η καύτρα του απαγορευμένου-

φτεροκοπάει στα δάχτυλά μου.

Απόψε δεν ξέρω τι να πω

δεν έχω λόγια

με τρομάζει αυτό..

λες να ξέχασα να μιλώ..

Απόψε ας δοκιμάσω κάτι άλλο.

Ας μιλήσει η νύχτα

κι αυτό το χλωμό φεγγάρι..

που λες και συνωμοτεί

πίσω απ'τις φυλλωσιές...

πάνω απ'τις στέγες..

Απόψε τίποτε ασ μη πω..

Ακούω...

Λυρικές κινήσεις της ψυχής..κυματισμοι του λόγου..αναπηδήματα της ονειροπόλησης..σκοτεινοί κρυφοί διαλογισμοί..ανάγκη..;

Το μαχαίρι ....


Οπως αργεί το ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι,
έτσι αργουν οι λέξεις ν'ακονιστουν σε λόγο.

Στο μεταξύ..
όσο δουλεύεις στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς μην ξιπαστείς
απ'τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.


Φρόντισε ....


Φρόντισε οι στίχοι σου να σπονδυλωθούν
με τις αρθρώσεις των σκληρών των συγκεκριμένων λέξεων.
Πάσχισε να'ναι προεκτάσεις τις πραγματικότητας
όπως κάθε δάχτυλο είναι μια προέκταση στο δεξί σου χέρι.
Ετσι μονάχα θα μπορέσουν σαν την παλάμη του γιατρού
να συνεφέρουν με χαστούκια όσους λιποθύμισαν
μπροστά στα άδεια πρόσωπά τους...

Αρης Αλεξάνδρου απο τη συλλογή''Ευθύτης οδών''

Αγαπημένος μου και ανάγκη αποψινή......

Αφιερωμένο ....

Στο γιο μου...

που είναι φαντάρος στον Εβρο

και απόψε είναι'' με σκοινάκια'',

κάπου στα βουνά της Θράκης.

Mε πολλή αγάπη!!!!!!!!!

///////////....μείνανε ...

Ψυχής...περιηγήσεις...

AMPLIDAO ΙΝTERIOR.ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΠΛΟΧΩΡΙΑ..

Ζούμε εδώ και τώρα.Ολα όσα υπήρξαν πριν ή σε άλλο τόπο είναι παρελθόν.Τα έχει καταπιεί τα περισσότερα η λήθη,μικρα κομμάτια μόνο είναι προσβάσιμα,ασύνδετα ως επί το πλείστον μεταξύ τους.Αναδύονται στη μνήμη μας τυχαία και συμπτωματικά,φευγαλέα,για να σβήσουν και παλι.Ετσι έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας.Κι αυτός ο τροπος σκέψης μας φαίνεται φυσικός όταν στρέφουμε το βλέμμα προς τους άλλους:στέκουν στάλήθεια εδώ και τώρα μπροστα στα μάτια μας,δεν είναι ουτε αλλου ούτε άλλοτε.Και πως αλλιώς να φανταστούμε τη σχέση τους με το παρελθόν,αν όχι με μορφές επισοδίων της μνήμης,των οποίων η πραγματικότητα έγκειται αποκλειστικά στο ότι συμβαίνουν τώρα;

Απο τη μέσα μας πλευρά,όμως η κατάσταση προβάλλει διαφορετική.μέσα μας δεν περιοριζόμαστε στοπαρόν μας, μπορούμε να εξαπλωθούμε απεριoριστα στο παρελθόνμας.Αυτό γίνεται μέσω των συναισθημάτων μας,αυτών που προσδιορίζουν ποιοι είμαστε και πως είναι να είμαστε αυτοί που είμαστε.Γιατί αυτά τα συναισθήματα δεν υπακούν στο χρόνο,δεν αναγνωρίζουντο χρόνο,δεν τον αποδέχονταιΟι χιλιάδες αλλαγές που έχουν σπρώξει προς τα εμπρός τονχρόνο είναι φευγαλέες και ψεύτικες σαν όνειρο,είναι απατηλές σαν όνειρο,αντις συγκρίνει κανείς μ'αυτήν τηνάχρονη παρουσία των συναισθημάτων.Και δεν απλωνόμαστε μόνο στο χρόνο.Απλωνόμαστε και στο χώροπολύ περισσότερο απ'όσο φτάνει το μάτι μας.Κάθε φορά που φεύγουμε απο ένα μέρος,αφήνουμε πίσω μας κάτι απο τον εαυτόμας..μένουμε εκεί κι ασ φεύγουμε.Και υπάρχουν πράγματα δικά μας,μέσα μας,που δεν μπορούμε να τα ξαναβρούμε παρά μόνο πηγαίνοντας σ'εκείνο το συγκεκριμένο μέρος.Ταξιδεύοντας προς εμάς τους ίδιους,πηγαίνοντας προς τον εαυτό μας όταν ο μονότονος χτύπος των τροχών στις ράγες μας μεταφέρει σ'έναν τόπο όπου περάσαμε ένα κομάτι της ζωής μας-όσο μικρό κι αν ήταν αυτό.Κι όταν πατάμε για δεύτερη φορά το πόδι μας στην αποβάθρα του ξένοου σταθμου,όταν μυρίζουμε τις μυρωδιές εκείου μόνο του τόπου,τότε δεν έχουμε φτάσει μόνο σ'εκείνο το μακρινό μέρος,αλλά και στα βάθη του εσωτερικού μας κόσμου,σε κάποια ίσως μακρινή κι απόμερη γωνιά του του εαυτού μας,που όταν είμαστε αλλού μένει σκοτεινή κι aoρατη.Αν ήταν αλλιώς,δε θα ερχόμασταν σε μια στιγμη μαγική,σε μια στιγμή αθόrυβα δραματική,όταν το τρένο σταματα μ'ένα τελευταίο τίναγμα και μένει ακίνητο.Είναι έτσι όμως.Επειδή,πατώντας το πόδι μας στην αγνωσtη και γνωστή μαζί αποβάθρα,είναι σαν να ξαναπιάνουμε μια ζωή που διακόψαμε κι εγκαταλείψαμε.Τι μπορεί να είναι πιο συνταρακτικό απο την συνέχιση μιας ζωής που διακόπηκε;Μιας ζωής μ'όλες τις υποσχέσεις της;

Είναι λάθος,μια απερίσκεπτη πράξη βίας,όταν δυγκεντρωνόμαστε στο Εδώ και στο Τώρα πεπεισμένοι ότι έτσι κρατάμε το ουσιώδες.Αξία θα είχε αν μπορούσαμε να περιφερόμαστε σίγουροι και χαλαροί,με το ανάλογο χιούμορ και την ανάλογη μελαγχολία,στο χρονικά απλόχωρο τοπίο του εαυτού μας,του εσωτερικού κόσμου που είμαστε εμείς.Γιατί λυπόμαστε τους ανθρώπους που δεν μπορούν να ταξιδέψουν;Επειδή,μην έχοντας τα περιθώρια να απλωθούν απ'έξω τους,δεν απλώνονται ούτε μέσα τους,δεν μπορούν να πολλαπλασιαστούν.Κι έτσι,δεν έχουν τηνδυνατότητα να επιχειρήσουν μεγάλες περιηγήσεις στον εσωτερικό τους κόσμο για να ανακαλύψουν ποιοι θα μπορούσαν να είχαν γίνει...

Απο το βιβλίο τουΠΑΣΚΑΛ ΜΕΡΣΙΕ 'Το νυχτερινό τρένο για την Λισσαβόνα''

χρώματα και μουσικές απο τηνΔήμητρα Γαλανη-Κων.Βήτα

Ναι είναι μια όμορφη φθινοπωρινή μέρα, την ξεκινώ με ένα ταξιδιάρικο τραγούδι..
το μοιράζομαι με όσους απολαμβάνουν τα χρώματα και τις μουσικές και μοιράζονται τις σκέψεις τους

Θυμός..αλαφιασμενο,άγρυπνο και πεινασμένο αρπακτικό....

Οταν οι άλλοι μας αναγκάζουν να θυμώσουμε μαζί τους,να αγανακτήσουμε με το θράσος τους, την αδικία, την αδιαφορία τους..τότε μας εξουσιάζουν,τρυπώνουν μέσα μας και μας τρώνε την ψυχή..θυμώνουμε,επειδη ο θυμός βράζει μόνο μέσα μας.

Ενώ ο πραγματικός υπαίτιος μένει ανέγγιχτος απο την καταστροφική δύναμη αυτού του συναισθήματος ,θύματα του οποιου,είμαστε μόνοεμείς.

Στηνέρημη εσωτερική σκηνή της σκέψης μας,βυθισμένοι στο σκληρό φως της βουβής οργής,ανεβάζουμε ένα δράμα με σκιώδεις μορφές και σκιώδη λόγια

τα οποια απευθύνουμε σε σκιώδεις εχθρους,μη μπορωνταςνα νικήσουμε τηνανίσχυρη λύσσα,που τη νοιώθουμε σαν παγωμένη φωτια να μας τρώει τα σωθικά.

Και όσο μεγαλύτερη είναι η απελπισία μας τόσο πιο άγρια χορεύουν οι δηλητηριωδεις σκιές που μας καταδιώκουν ως τις πιο σκοτεινές κατακόμβες των ονείρων μας

Ομως ο πιο φαρμακερός θυμός ειναι ο βουβός θυμός κατα του εαυτού μας.γιατί οι αλλοι ουσιαστικά δεν μας κάνουν τιποτα περισσότερο από όσα εμείς τους επιτρέπουμε

Απόψε είμαι πολύ αρνητικά φορτισμένη,και όσο κι αν προσπαθώ να κάνω

''δημιουργική χρήση των αρνητικών συναισθημάτων μου'' ¦(Πυθαγόρας)

Δεν μου βγαίνει.

Αυριο όμως έιναι μια άλλη μέρα και πιστεύω να αποφορτιστώ και να δω τα τα πράγματα με την θετική τους όψη..ευελπιστώ τουλάχιστον.....

Ατενίζοντας το βαθύ μπλέ....

Αλλη μια μέρα...
χωρίς εσένα ....
μ'εσένα.

Εναλάσσονται οι σκιές με φως
Το άδειασμα του φεγγαριού..
με της νέας σελήνης το γέμισμα
Το λυκόφως με την χαραυγή..
δίχως σημείο επαφής...

Κι όμως...
ατενίζοντας το βαθύ μπλέ,
βρίσκεις..το αστραφτερό του ήλιου
με τον ατέρμονο ορίζοντα της θάλασσας
νομίζεις....ναι....
Μικρές εκρήξεις...παιχνιδίσματα...λικνίσματα ερωτικά..
μύριες πυγολαμπίδες,
με λάμψεις διαμαντένιες....στον αφρό,
Σε μια γραμμή απείρου
Δηλώνουν..το αδύνατο δυνατό..

Ο ήλιος ακουμπά τη θάλασσα
και χύνεται μέσα της...
και κεντά σημάδια με χάδια αργαδυνά...

Ερωτικήσυνεύρεση...
Μαγείας αντάμωμα..
αέναα ανεξίτηλη!!!!!

Γιατί όχι... εμείς!!!!!!!!!

Ενα όμορφο τραγούδι απο τονΠορτοκάλογλου με την Ελευθερί Αρβανιτάκη

Happy birthday my 50''year's old lady!!!!!!!!!
Είμαι πλεον...ηντάρα και αισθάνομαι πιο ζωντανή από ποτέ
με ότι δηλώνει και εννοεί η λέξη ..ΖΩΗ........

Αναζητώντας κοχύλια στο βυθό μου...υπάρχουν....;

Κάποτε η πρωινή αύρα της θάλασσας
με χαλάρωνε
Οξυγόνο της ψυχής..στάλαζε...
και αισιοδοξία...
για τη ζωή.
Σήμερα ...
προσπαθώ να βρω ανάσα..
να σταλάξει στην ψυχή μου ζωή....
αλλα...
η αύρα λες και είναι μαστίγιο..
αντι να με χα"ιδεύει με μαστιγώνει..
γδέρνει την σάρκα μου..
και..πονάει...
σαν να περνάν
χίλια καρφιά...
και...ηρεμία πουθενά............
μόνο...
ΕΛΠΙΖΩ................................

Πες μου αυτά που αγαπάς..ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ

Άναρχες σκέψεις...........

Τι είναι αληθινό στις σχέσεις,και τι προκύπτει από τους περιπάτους της φαντασίας.

Να είσαι ευγενικός με κάποιον που σού χει ρίξει περιποιημένα μπινιλίκια..

Να είσαι τυπικός με κάποιον πού χεις ζήσει μαζί του μύρια πάθη;

Να είσαι απόμακρος με άλλον που σε ένωναν πολύωρες ..οδυνηρές εξομολογήσεις με ευρήματα επί της ουσίας; όχι μονον για το ποιόν των άλλων,αλλά κυρίως για τον εαυτόν σου;

Συχνά αυτές οι διαδρομές σε οδηγούν σε λάθη,χρεώνεις τους ανθρώπους,αυτά,

που δεν έχουν σκεφτεί και εκείνα που δεν έχουν διαπράξει,

και κατόπιν,παγιδευμένος στην ιδέα που έχεις δημιουργήσει για τρίτους 'η για τον

ίδιο σου τον εαυτό,

Μένεις κατάπληκτος όταν οι πράξεις δεν συμβαδίζουν με την ιδέα.....................

Στον πρώτο μου συνταξιδιώτη...Καλώς όρισες Παλιάτσε..

Οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της κάθε ιστορίας,

δεν είμαστε ποτέ εμείς.

Παρά κελύφη είναι τα κορμιά μας...

καρικατούρες άψυχες και μαριονέτες.

Αλλιώς ορίζονται τα πράγματα.

Απ'αλλού...μοίρα..θεό...ανθρωπό....

δεν μ'ενδιαφέρει πια να το βρω...'

'Οσο κι αν πονώ...

'Οσοι έχουμε επιλεγεί και μετέχουμε σε κάθε ιστορία,

απλώς κουβαλάμε τα πράγματα ως εδώ.

Τα ξετυλίγουμε...κι αυτά ερήμην μας μετά,κυλάνε.

Είμαστε μόνο οι φορείς κάποιου κρυμμένου..

συχνά ακατάλυπτου νοήματος.

Καταβυθιζόμαστε και σαν τους δύτες

επισκοπούμε τον βυθό...

να τα μελετήσουμε εκεί τα πράγματα.

Επειδή δεν είμαστε σε θέση να ταντικρίσουμε..

μπροστά στα μάτια μας.

Στην επιφάνεια...στον φυσικό τους χώρο..

όπου κείνται αμέριμνα.

Γιατί κι εμείς δεν βρισκόμαστε...δεν είμαστε...

στην καθημερινή ζωή.

Παρά.. απ'έξω τριγυρίζουμε δήθεν αδιάφορα....

Κι εδώ....πνιγόμαστε...έξω...στις ξέρες......

παρ'όλα αυτά...

''Τόλμα να πλανάς τον εαυτόν σου και όνειρα να πλέκεις''

Όπως προείπε ο Schiller.....................................