Ας ενώσουμε τις καρδιές μας για τη Μαρία!

ΕΠΕΙΓΟΝ!!!

Φίλες και φίλοι μου, σας απευθύνω μια επείγουσα έκκληση για ένα ζήτημα κυριολεκτικά ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ!

Πρόκειται για μία αγαπημένη φίλη από τη Λευκωσία, τηΜαρία Δημητρίου, η οποία είναι 25 ετών και πάσχει από μία σπάνια νευρολογική νόσο, το σύνδρομο Behcet-Αδαμαντιάδη ή“Neurobehcet disease”, που προσβάλλει ταυτόχρονα πολλά όργανα του ανθρώπινου σώματος. Η νόσος αυτή της έχει προκαλέσει ρευματοειδή αρθρίτιδα, σκλήρυνση κατά πλάκας, επιληπτικές κρίσεις, χρόνια εγκεφαλίτιδα λόγω φλεγμονής του εγκεφαλονωτιαίου υγρού, καθώς και μειωμένη όραση και ακοή.

Επιπλέον, έχουν κάνει την εμφάνισή τους μια σειρά από καρκινικοί όγκοι κοντά στην υπόφυση, αλλά και στην κοιλιακή χώρα, πράγμα που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο απελπιστική.

Η Μαρία έχει κάνει μια σειρά από χειρουργικές επεμβάσεις στην Κύπρο και στην Αγγλία, χωρίς θεαματικά αποτελέσματα, ενώ αναγκάζεται να παίρνει σχεδόν σε καθημερινή βάση ισχυρά παυσίπονα, μορφίνη και κορτιζόνη, προκειμένου να αντέχει τους φρικτούς πόνους. Μέχρι στιγμής η μόνη ελπίδα φαίνεται πως έρχεται από το Mayo Clinic των Η.Π.Α., μια κλινική με ιδιαίτερη εξειδίκευση στη συγκεκριμένη νόσο.

Το πρόβλημα είναι πως το υπουργείο Υγείας της κυπριακής κυβέρνησης αρνείται να καλύψει τα υψηλά έξοδα νοσηλείας, με αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος, κατά τη διάρκεια του οποίου η υγεία της Μαρίας επιδεινώνεται δραματικά.

Για το λόγο αυτό, η οικογένεια της Μαρίας αναγκάστηκε (μετά από προτροπή των γιατρών και πολλών φίλων) να ανοίξει λογαριασμούς στην Ελληνική Τράπεζα και στη Νέα ΣΠΕ ( Νέα Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία) Αγλαντζιάς, προκειμένου να συγκεντρωθεί το χρηματικό ποσό που απαιτείται για να μεταφερθεί η Μαρία στο Mayo Clinic και να υποβληθεί στις απαραίτητες εξετάσεις και επεμβάσεις. Οι γιατροί που την παρακολουθούν τονίζουν πως το ταξίδι πρέπει να γίνει μέσα στον επόμενο μήνα, καθώς δεν υπάρχει πλέον καιρός για χάσιμο και τα περιθώρια συνεχώς στενεύουν. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως η ζωή της κρέμεται πλέον από μια κλωστή.

Η ίδια η Μαρία γνωρίζει πολύ καλά την κρισιμότητα της κατάστασής της (μας ενημερώνει συχνά μέσα από το ιστολόγιό της, αλλά και με sms στα κινητά μας τηλέφωνα, μόνο που αποφεύγει να μιλήσει σε κινητό, λόγω της ακτινοβολίας) και το μόνο που ζητάει είναι όση ζωή της απομένει να είναι κατά το δυνατό ποιοτική, πράγμα που σημαίνει να μην πονάει και να μπορεί να εκτελεί βασικές λειτουργίες και να αυτοσυντηρείται. Ό,τι δηλαδή για όλους εμάς θεωρείται δεδομένο και αυτονόητο, για εκείνη είναι το στοίχημα και το όνειρό της ζωής της…

Θέλω επίσης να τονίσω πως η Μαρία είναι μια κοπέλα περήφανη και αξιοπρεπής και δεν ήθελε με τίποτα να ανοιχτεί λογαριασμός για χάρη της. Εγώ ο ίδιος την παρακαλούσα για μήνες μέσω e-mail και γραπτών μηνυμάτων και η μόνιμη απάντησή της ήταν πως δε θέλει να γίνει αποδέκτης εράνου και “ελεημοσύνης”. Τον τελευταίο μήνα όμως η επιδείνωση της υγείας της ήταν αλματώδης, έτσι αναγκάστηκε να συμφωνήσει, με μοναδικό όρο να μη δημοσιευτεί η φωτογραφία της.

Γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι, στην άσχημη οικονομική συγκυρία που διανύουμε, να στερηθούμε οποιοδήποτε χρηματικό ποσό, σας ζητώ να αγκαλιάσουμε όλοι μαζί αυτό το γενναίο κορίτσι, που παλεύει καθημερινά με τις ασθένειες και το θάνατο κι όμως μπορεί ακόμα να γελά και να ονειρεύεται, δίνοντας μας κουράγιο, δύναμη ψυχής και παράδειγμα ζωής. Όσοι επιθυμούν να συνεισφέρουν, μπορούν να καταθέσουν την οικονομική τους βοήθεια στους παρακάτω λογαριασμούς:

1]. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς : CY14007042100000000020162227 – SWIFT NUMBER: CCBKCY2N

2]. Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 – SWIFT NUMBER: HEBACY2N

Όνομα: Μαρία Δημητρίου

[Διευκρινιστικά, η «Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς» είναι μια Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία, με έδρα την Κύπρο, που ιδρύθηκε το 1948 για να προστατεύσει τα εισοδήματα των πολιτών από την εκμετάλλευση της τοκογλυφίας και που σήμερα δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς, ένας απ’ τους οποίους είναι και η συμμετοχή στην οργάνωση φιλανθρωπικών εκστρατειών. Για περισσότερες πληροφορίες:

http://aglantzia.net16.net ]

Υποθέτω (με κάποια επιφύλαξη) πως, αν δεν υπάρχει στην πόλη σας υποκατάστημα της Ελληνικής Τράπεζας, μπορείτε να καταθέσετε το ποσό σε κάποια άλλη τράπεζα και από αυτή να μεταφερθούν τα χρήματα στους λογαριασμούς της Μαρίας, μέσω διατραπεζικής συναλλαγής.

Πάμε, παιδιά, να κάνουμε όλοι μαζί την προσπάθειά μας!

Πιστεύω στη δύναμη της συλλογικότητας που μπορεί να κάνει θαύματα με τη βοήθεια της τεχνολογίας!

Έχουμε αποδείξει ότι το διαδίκτυο μας φέρνει πιο κοντά και μας ενώνει. Ας αποδείξουμε τώρα πως δε μας ενώνουν μόνο φιλοσοφικές ανησυχίες, μουσικές προτιμήσεις και η απλή ανάγκη για επικοινωνία!

Ας κάνουμε μαζί την υπέρβαση! Το ξέρω ότι μπορούμε!

Δώστε ό,τι θέλει ο καθένας απ’ το υστέρημά του και διαδώστε την εκστρατεία μας σε γνωστούς και άγνωστους! Ίσως έχει κάποιος πρόσβαση σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς και σε εφημερίδες. Αν δώσουμε μεγάλη δημοσιότητα, θα το σώσουμε το κορίτσι!

Όσοι θέλετε να επισκεφτείτε το αρχικό μπλογκ της Μαρίας, μπείτε στο:

www.mariatweety.blogspot.com

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για την κατάστασή της και να επικοινωνήσετε προσωπικά με την ίδια, μπορείτε να της στείλετε e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

mariademetriou@ymail.com

Με τον τρόπο αυτό, μπορεί να σας στείλει και μια πρόσκληση για να μπείτε στο δεύτερο μπλογκ, το οποίο λειτουργεί μόνο για φίλους που επιλέγει η ίδια η Μαρία, γιατί θέλει να αποφύγει διάφορους ενοχλητικούς που έγραφαν ανοησίες στο αρχικό μπλογκ.

το post είναι από εδώ

Το ελάχιστο από εμάς μπορεί να χαρίσει ένα τεράστιο χαμόγελο στη Μαρία!!

Ενισχύστε την προσπάθεια,κάνοντας copy το post στο δικό σας blog....

Οδοιπορώντας άνω...

(Η φωτο της κόρης μου από Κρήτη)

Κι ο Ανθρωπος;

Ο Αρχέγονος ταξιδευτής,ο εν πορεία Μόνος

Κι η Ζωή;

Τα αποτυπώματα που χαράζει στην Ψυχή ο δρόμος.

Κι η Ποίηση;

Το πρώτο βήμα για να Δραπετεύσεις από τον κόσμο.

Κι ο Ερωτας;

Α! Ναι ο Ερωτας!!Του Εαυτού η μεγαλύτερη Φυγή...

Από τον ΟΔΟΙΠΟΡΟ (Α-ΚΑΚΙΕΣ)

Που με τιμά να συν-οδοιπορώ στην σκέψη του και στις περιπλανήσεις της ψυχής!!

Πυξ Λαξ κ' Λεονάρδου Μυρωδιά Καλοκαιριού

Στίχοι:Μάνος Ξυδούς

Μουσική:Μάνος Ξυδούς

Ερμηνεία:Στόκας -Λεονάρδου

Πάνω στα χέρια σου ακούμπησα πετράδι

μια μυρωδιά καλοκαιριού απ'τις ακτές

που τόσα χρόνια σαν μαΐστρος με ταράζει

όταν ψαρεύω στ'ανοιχτά κούφιες χαρές.

Εριξες άγκυρα σαν όλες τις φρεγάτες

ξέσπασε θύελλα απ'τον τρελό βοριά

σε ουράνιο τόξο που μπερδεύτηκε στις λάσπες

αναζητούσες μια καινούρια πυρκαγιά

Μα εδώ αρχίζει και τελειώνει η αγάπη

στον άλλο κόσμο τι θα βρεις

θα είσαι μπλεγμενος με καινούριο εφιάλτη

εδώ αρχίζει και τελειώνει η ζωή

Στοιχειά του ουρανού,γλεντάνε το κορμί μου

και το ποτίζουν ερμαφρόδιτη ηδονή

μ' ένα κασόνι ταξιδεύουν την ψυχή μου

πάνω σε κύματα του πρέπει και του μη

Λοιπόν το μόνο που μου μένει να σου δώσω

μια μυρωδιά καλοκαιριού απ'τις ακτές

ήσουν παρένθεση που μ' έκανες να νοιώσω

πως ότι φεύγει όλο γυρίζει από το χθες.

Mαθήματα αγάπης .....από καρδιάς!!!!!

Καλό Σαββατοκύριακο!!!!!!

Παιχνιδίσματα...ψιθυρίσματα Αγάπης!!!!

Ο Πλάτωνας είπε.

"Παίξε μια ώρα με κάποιον και θα μάθεις πολύ περισσότερα γι'αυτόν απ'ότι αν συζητούσες μαζί του ,επί έναν ολόκληρο χρόνο"

Γι'αυτό και εγώ παίζω στο παιχνίδι που με προσκάλεσαν οι φίλες blogers

Margo!!

Mινωϊτισα!!

Για 10 πράγματα που αγαπώ!!!...Δέκα..μόνο; είναι πολλά τα πράγματα που αγαπώ!!

Χάνομαι στα βιβλιοπωλεία..στις βιβλιοθήκες..στα βιβλία μου!!Και χάνω την αίσθηση του χρόνου..του χώρου..με αγαπη!!!

Αγαπώ την Ανατολή του κάθε πρωινού!Γιατί είμαι ακόμη εδώ για να χαρώ και να ζήσω επόμενες στιγμές!!

Αγαπάω τους ανθρώπους... ακόμη και αυτούς που με πληγώνουν γιατί ίσως διακρίνουν κακώς κείμενα σε μένα και με βάζουν να σκεφτώ και να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.

Δίνω και δίνομαι στους ανθρώπους έτσι απλά χωρίς ανταλλάγματα,γιατί με γεμίζει πρώτα απ'ολα εμένα σαν άνθρωπο..

Αγαπώ ότι καταφέρνω με κόπο αλλά και ότι μου δίνεται απλόχερα..

Αγαπώ τα ταξίδια!!Να γνωρίζω διαφορετικούς ανθρώπους ..τόπους..κουλτούρες ...

Αγαπώ τα μουσικά ταξίδια μου..με αγαπημένες μουσικές να σου χαϊδεύουν την σκέψη και να ξεχειλίζουν τα συναισθήματα.

Αγαπώ την κάθε καλαίσθητη μορφή τέχνης!!Να στέκομαι σε ένα έργο τέχνης και να προσπαθώ να μπαίνω στο μυαλό της σύλληψης,αλλά κυρίως να το ερμηνεύω με την δική μου θέαση!!

Αγαπώ και απολαμβάνω ένα ποτήρι κρασί,με καλή παρέα και συζητήσεις με χιούμορ και επι της ουσίας ξημερωμένες!!

Αγαπώ τις καθημερινές οδοιπορίες μου στη φύση..

Αγαπώ όταν έρχονται τα παιδιά μου!!Να τους μαγειρεύω όλα τα καλούδια που τους αρέσουν και να μαζευόμαστε στο τραπέζι!!

και..

Οταν είμαι "κλεισμένη"λατρεεεεύω τις βόλτες μου με τ'αυτοκίνητο στην εγνατία!!Τσίτα τα γκάζια και την την μουσική στο cd!! Με χαλαρώνει..

Ουπς..ξέφυγα..είπαμε 10 αλλά...

Τώρα πρέπει και εγώ να προσκαλέσω φίλους..αν και οι περισσότεροι με πρόλαβαν και κάναν τις αγάπες τους ανάρτηση!!

λοιπόν προσκαλω..

Την γοργονίτσα μας!!

την Πεταλούδα!!

Χρώσεις και αποχρώσεις!!

Γαστερόπληξ!!

Καλυψω!!

Ρίκη!!

Με τα φτερά της ψυχής!!

Νικολας Κ.!!

IonnKorr!!

delta!!

iamaticus!!

και φυσικά όλους όσους θέλουν και έχουν διάθεση για παιχνίδια αγαπησιάρικα ..

Σας αφήνω και ένα τραγουδάκι από τον Κόμη Χ..Που τα λέει όλα !!

Οταν έρχονται τα σύννεφα...

Οταν έρχονται τα σύννεφα

και

η ζέση του καλοκαιριού καταλαγιάζει..

όνειρα..πετάγματα εαρινά..

ξαποσταίνουν και

παίρνουν θέση στο θηκάρι τους..

Σκέψεις ιριδίζουσες..

σ'έναν χλωμό ήλιο

γλιστρούν σε ξέφωτα φθινοπώρου..

με στρωσίδια φύλλων

ανάκατων με χρώματα καλοκαιριού..

και η βροχή..

αχ..αυτή η βροχή...

αιτία και αφορμή

περισυλλογής..αποτίμησης..παράθεσης..

θέασης...και αρχή νέας εποχής...

μέσα από θραύσματα..σιωπής

μετουσιώνει σε λέξεις..

σκέψεις...αναπολήσεις..

του νου και της ψυχής.

Στήνοντας χορό με την σκια μας..

σε ένα βιολετί σύννεφο..

βουρκωμένων ματιών...

Αφιερωμένη η ανάρτηση σε μια φίλη την Κariatida62 ένα λαμπερό πλάσμα σμιλευμένο με ευαισθησία τρυφερότητα και άποψη που αφήνει τ'αληθινά και ψεύτικα..και επιστρέφει..στο ερεχθειο της..

(ποτέ μην λες ποτέ όμως καλή μου..ούτε και πάντα)

Σπονδη στην Πανσέληνο...

Θεά της νύχτας, σελήνη. Αναφορά των μύθων, της απορίας, της έκστασης, του ουρανού γλυκιά κόρη, ντροπαλή, πριγκίπισσα του εαυτής κίτρινου. Ολόσωμη κι απείθαρχη στα νοητικά φτερουγίσματα, υπάκουη κι ολόφωτη στα ψυχικά κελεύσματα, στην αγωνία της συνεύρεσης με ένα αόριστο, ηδύ συναίσθημα. Άστρο που αλαφιάζει τους ανθρώπους με την ομορφιά του κύκλου της, που στολίζει τις αμμουδιές αλλά και τους υπονόμους των βρώμικων μεγαλουπόλεων. Νύμφη του σύμπαντος, ολόδροση και ολόχαρη για τη σεμνότητα του απείρου. Λουλούδι στο χάος, του ήλιου και των ποιητών ερωμένη, σαλεύει τα λογικά, φουσκώνει το στήθος των αντρών και γυναικών, ανάβει τα πρόσωπα και τις καρδιές, σκορπίζει ελπίδες βυθοσκόπησης στα μύχια, αιφνιδιάζει τα ρολόγια και την «τακτοποίηση».
Τρέμουλα γεννάει, τη μυθική μνήμη ανασαλεύει, τους δισταγμούς αφανίζει. Συντρόφισσα και παρηγοριά στον αρχέγονο τρόμο, στους πρώτους κυματισμούς του νου, στη λαχτάρα για προσδιορισμό μέσα σε ένα σπαραχτικό ονειροδρόμιο του μηδέν.
Η γη χαίρεται τους καρπούς της, κρυφογελάει με τον οργασμό του χώματος, απολαμβάνει τη μυρωδιά του, το βασίλειο των ζώων χάνει τους βασιλείς του, οι ιεραρχίες τσακίζονται από την εξουσία της χλωμής θεάς. Για στιγμές λίγες το DNA της ανθρωπότητας σαστίζει. Το αύριο ανήκει στους ρασιοναλιστές. Τα όρια της αξιοπρέπειας διευρύνονται. Η αξιοπρέπεια μετουσιώνεται σε ίλιγγο, σε θαυμασμό για κείνο το αλλόκοτο άστρο που θρυμματίζει το γεγονός, που πυρπολεί την αλλοφροσύνη, που αυθαιρετεί στην πρόκληση κι εκδήλωση της συγκίνησης.
Σελήνη. Του έρωτα μητέρα, παμφανόωσα την τρυφερότητα της έφηβης ανάτασης, της ανθρώπινης μοίρας. Του ωκεανού συμπαραστάτιδα, σκέπη των φτωχών και των αλλοπαρμένων, των ανήσυχων και των απελπισμένων. Θαλπωρή του πόνου και του αδιέξοδου, ελεγεία του πάθους, φόρμιγξ αιθέρια, του διαστήματος αίγλη και κόσμημα.
Των μωρών «παραμάνα», θωπεύουσα τα πρώτα τους σκιρτήματα, των μοναχικών οδοιπόρων οδηγός και σύντροφος.
Σελήνη της φρενίτιδας αλλά και της περισυλλογής, καθρέφτης της μικρότητάς μας και της άγνοιάς μας της Απειρικής.
Ατενίζουσα απόψε – είκοσι πέντε χρόνια από τότε που τη «μίασαν» ο Άρμστρονγκ και η παρέα του της «επιστήμης» - τη θλίψη και την ταπείνωση του ανθρώπινου γένους, πιθανόν να σκέφτεται την χαρίεσσαν γυνή που λοιδόρησε τον Θαλή, όταν ο σοφός άντρας σκόνταψε παρατηρώντας τα αστέρια. Αλλά και η γυναίκα και ο Θαλής είχαν δίκιο.
Η σελήνη θα παραμείνει εκεί και σε κάθε της «πλήρωμα» θα ομορφαίνει την ασχήμια μας. Θα μας αναστατώνει για λίγες ώρες, τόσες ώστε να παρέλκεται η φρίκη και να παραμένει το θαύμα και η απορία της Ύπαρξης.
Γιώργος Σταματόπουλος

(Ο Γιώργος Σταματόπουλος εργάζεται ως δημοσιογράφος στην Ελευθεροτυπία.

Η πρώτη μου επαφή μαζίτου ειναι μέσα από το βιβλίο του "Η φωνή" Δώρο της φίλης Ιωαννας!

που όσο το διαβάζω με συναρπάζει περισσότερο!!)

το κείμενο είναι απο εδω

Μ'ένα φεγγάρι ολόγιομο

άρχοντα..αστρόφωτου ουρανού

και διαστολέα μέθης...

οφθαλμών και ονείρων..

Σας υποδέχομαι..

Σαν αστρολάβος..νύχτας πανσέληνης

με απόηχο καλοκαιριού...

Αύγουστος είναι...

..κύματα τα λόγια..

κυματιστές οι σκέψεις..

οσμές οι αγκαλιές..

ευωδιαστά αφήνονται και οι μουσικές..

και..

τον γενέθλιο Μήνα μου..

σας τραγουδώ..

Και..όχι για .εναν..δυο..αλλά για πολλούς Πηλιορίτες .."τρελούς"!!

..είναι η ζωή,καραβάνι που πηγαίνει και..ίσως σε μια όαση μας ξημερώνει..

..μεσ'στο δικό μου παραμύθι...

...μια φορά κι έναν καιρό..κύκνος φεγγαριού,πλέει σ'ακύμαντα πελάγη!!!

Καλό Μήνα!!!

Tο θέατρο..πολιτική πράξη αφύπνισης συνειδήσεων και αντίστασης..Θυμιος Καρακατσάνης!

Ο θάνατος του εμποράκου του Άρθουρ Μίλερ

με τον Θύμιο Καρακατσάνη.

Ο Γουίλλυ Λόμαν, ο εμποράκος, ζει την τελευταία ημέρα της ζωής του. Χωρίς δουλειά, χωρίς όνειρα, και με τον τρόμο ότι στα μάτια των άλλων του θα είναι ένας αποτυχημένος. Μέσα από τη ζωή του Λόμαν, ο Μίλλερ εξετάζει το μύθο του Αμερικανικού ονείρου, που σήμερα έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο – τις ελπίδες και τους φόβους της μέσης κοινωνικής τάξης.

Ο Θάνατος του Εμποράκου πρωτοανέβηκε στο Μπρόντγουαιη το 1949 και χάρισε στον Μίλλερ το βραβείο Πούλιτζερκαλύτερου έργου την ίδια χρονιά.

Μια πανέμορφη βραδιά,στο θεατράκι του βουνού στην πόλη μου,απόλαυσα την ωραιότερη παράσταση που είδα τα τελευταία χρόνια..

Τον "θάνατο του εμποράκου"του Άρθουρ Μίλερ,δοσμένο Άριστα από τον εξαίρετο Θύμιο Καρακατσάνη και την θεατρική του παρέα!!

Μέσα από την ζωή του Γουίλυ Λόμαν,ο Άρθουρ Μίλερ.τόσο επίκαιρος και διαχρονικός.

Με έμπνευση και προσωπικά βιώματα,εξετάζει τον μύθο του αμερικάνικου ονείρου,που έχει πάρει παγκόσμιες διαστάσεις,ρίχνει φως στις ελπίδες και τους φόβους της μεσοαστικής τάξης.

Αυτή την τάξη που είναι ο στυλοβάτης του οικονομικού συστήματος ,και όχι τα golden boys της εικονικής οικονομίας.

Μέσα από το έργο σκιαγραφείται η σημερινή ελληνική οικογένεια,που με πλύση εγκεφάλου και κατευθυνόμενη μαθηματικό τω τρόπω από τα media,τους πολιτικούς,τους καρεκλοκλενταυρους,τους κρατούντες αυτόν τον τόπο αθέατους και ενεργούντες υπογείως, υιοθέτησε τον μύθο του αμερικάνικου τρόπου διάγειν και σκέπτεσθαι σε μεγάλο βαθμό και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε

Μικροί και εμείς,χάσαμε την χαρά των μικρών-Μεγάλων..την ομορφιά στα απλά καθημερινά πράγματα

Την ουσία....Και επιδοθήκαμε σε ένα υλιστικό κυνήγι..μάταιο,ξεχνώντας το σύντομο αυτού του βίου.

Κληρονομώντας στα παιδιά μας,το ίδιο βάσανο να κυνηγούν χίμαιρες.

Βλέποντάς το,έφερα μπροστά μου την εικόνα του σημερινού Έλληνα.την δική μου εικόνα..του απογοητευμένου Έλληνα,που φαντασιώνεται.ότι είναι ο Ενας,που θα κατακτήσει τον κόσμο βουτώντας στον ψευδαίσθητο παράδεισο που του υπόσχονται (με ένα δάνειο θα έχεις το σπίτι των ονείρων σου..με κάρτες που σωρηδόν στέλνανε οι τράπεζες ,θα κάνεις τις διακοπές των ονείρων σου,θα έχεις το καλύτερο αυτοκίνητο,τα καλύτερα θα..θα..με λίγα λεφτά θα κάνεις περιουσία στο χρηματιστήριο....)'όλα εύκολα χωρίς κόπο..

(όλα αυτά βέβαια υποκινούμενα και εμποτιζόμενα απο αριστοτεχνικούς νους,που απευθύνονται κυρίως στην μεσαία τάξη..εκεί όπου υπάρχει πρόσφορο έδαφος)

Με ένα χαρτομάνι πτυχία ..παραπτυχία...μεταπτυχιακά..θα έχεις μια σίγουρη θέση στο Δημόσιο..

και θα είσαι κάαποιος.."και..πρόσεξε,μη σκύψεις να πάρεις κάτι που έπεσε κάτω..αυτό είναι δουλειά άλλων,Εσύ,,είσαι Κάποιος.!"

Χαϊδέψαμε τα παιδιά μας,με απωθημένα δικά μας..Να μην περάσουν αυτά που περάσαμε εμείς,

τους δώσαμε όνειρα και ψεύτικες ελπίδες,αλλά δεν τους δώσαμε την δύναμη να παλέψουν για ιδανικά(ξεμείναμε κι από αυτά) να αγωνιστούν για τα όνειρά τους,τα θέλω τους,την δύναμη της δημιουργίας και της προσωπικής κατάκτησης(όλα στο πιάτο)

Με αποτέλεσμα να μην απογαλακτισθουν ποτέ..δέσμιοι πίσω από έναν πατέρα-εμποράκο,που όλη του την ζωή, έτρεχε να ικανοποιήσει την μικρότητα της ζωής του,και τα καπρίτσια των παιδιών του.

Πίσω από το δικό του όνειρο..για να δει στα παιδιά του,αυτό που δεν κατάφερε αυτός...

Δημιουργώντας έτσι έναν χειρότερο εμποράκο,κακέκτυπο ίσως δικό του,που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από το πρότυπο-πατέρα και να ανακυκλώνεται η ιστορία..

Η συνειδητοποίηση..πολύ αργά της αποτυχημένης θέασις της ζωής του(ο εμποράκος)

τον οδηγεί στην αυτοκτονία(η μεγαλύτερη αδυναμία κατ'εμε αντιμετώπισης προβλημάτων)

και το χειρότερο που θα μπορούσε να κληροδοτήσει στα παιδιά του..ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ.

Στην τελευταία πράξη του έργου συγκλονιστικά η μητέρα λέει..

"σήμερα που έφυγες..πληρώσαμε την τελευταία δόση του δανείου,είμαστε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ"

Αυτό ήταν όλη η σπατάλη της Ζωής τους.....

(ΕΜΕΙς.... ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑς...ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΜΑς.....ΠΟΤΕ;;;;)

Σας αφήνω τα τελευταία λόγια του Θύμιου Καρακατσάνη...ο οποίος ΑΠΟΘΕΩΣΕ !! το αριστούργημα του Μίλλερ..

Ενας θεατράνθρωπος γίγαντας!! που γέμισε την σκηνή της παράστασης..που το μόνο μειονέκτημα που είχε....'ηταν..ότι δεν υπήρχε άλλος χώρος για τους υπόλοιπους ηθοποιούς..

ΕΛΑΜΠΕ!!! εκτοπίζοντας όλους..ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟς!!!

"Το Θέατρο είναι πολιτική πράξη..αφυπνίζει συνειδήσεις ,εκεί που υπάρχουν και ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ!!!

αντισταθείτε λοιπόν όπως μπορείτε ...Γιατί αλλιώς..σημαίνει ότι αυτό που ζείτε σας αρέσει""

Σας αφήνω επίσης και την ρήση του ΜΙΛΛΕΡ μιας κριτικής διαχρονικής ευφυίας!!!!

"η αποστολή του θεάτρου είναι να αλλάξει τους ανθρώπους..να τους κάνει να αποκτήσουν συνείδηση για το τι μπορούν να κάνουν""

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ...........

Αυτές τις σκέψεις μου..τις αφήνω στην ΟΛΓΑ 50FM..που έχει την δύναμη και αντιστέκεται

κόντρα στην μαυρίλα που μας τριγυρίζει!!!

Αντιστεκόμαστε Ολγα μου με ελεύθερο πνέυμα και εφηβική ωριμότητα!!!

Πλάνης αισθήσεων..εικόνα..

η φωτό είναι της κόρης μου σε κρητικές ακτές

Εκεί όπου η θάλασσα ...δεν έχει τέλος

και δεν έχει αρχή,ο ουρανός..

Στης ψυχής το λυκαυγές..

να΄χαν χρώμα οι ερημιές

να βλέπαμε..

εκεί..

μέσα από κρυστάλλου θάμβος

εκεί..

που ο έρωτας χρώμα αντικαθρεφτίζει

και ο ερώντας όταν δει...

τη λογική να αφήνει..

να Ζει..

το υπέργειο..τ' ουρανού το θάμα!

και..όταν το χρώμα υστερεί..

κρυστάλλινα..και διάφανα..

κομμάτια χαμερπή..

Φατα Μοργκάνα του καθρέφτη..

άδει ο Ποιητής.

Ο πόνος..περισσεύει.

Μα..μέσα του ανασαίνει!!!

και η έρημος παράδεισος..

αντικατοπτρισμού εικόνα....

το τραγούδι μου το άφησε ο IAMATIKUS..για την έρημο που την βλέπω σαν θάλασσα...Λέει!!!