Tο θέατρο..πολιτική πράξη αφύπνισης συνειδήσεων και αντίστασης..Θυμιος Καρακατσάνης!

Ο θάνατος του εμποράκου του Άρθουρ Μίλερ

με τον Θύμιο Καρακατσάνη.

Ο Γουίλλυ Λόμαν, ο εμποράκος, ζει την τελευταία ημέρα της ζωής του. Χωρίς δουλειά, χωρίς όνειρα, και με τον τρόμο ότι στα μάτια των άλλων του θα είναι ένας αποτυχημένος. Μέσα από τη ζωή του Λόμαν, ο Μίλλερ εξετάζει το μύθο του Αμερικανικού ονείρου, που σήμερα έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο – τις ελπίδες και τους φόβους της μέσης κοινωνικής τάξης.

Ο Θάνατος του Εμποράκου πρωτοανέβηκε στο Μπρόντγουαιη το 1949 και χάρισε στον Μίλλερ το βραβείο Πούλιτζερκαλύτερου έργου την ίδια χρονιά.

Μια πανέμορφη βραδιά,στο θεατράκι του βουνού στην πόλη μου,απόλαυσα την ωραιότερη παράσταση που είδα τα τελευταία χρόνια..

Τον "θάνατο του εμποράκου"του Άρθουρ Μίλερ,δοσμένο Άριστα από τον εξαίρετο Θύμιο Καρακατσάνη και την θεατρική του παρέα!!

Μέσα από την ζωή του Γουίλυ Λόμαν,ο Άρθουρ Μίλερ.τόσο επίκαιρος και διαχρονικός.

Με έμπνευση και προσωπικά βιώματα,εξετάζει τον μύθο του αμερικάνικου ονείρου,που έχει πάρει παγκόσμιες διαστάσεις,ρίχνει φως στις ελπίδες και τους φόβους της μεσοαστικής τάξης.

Αυτή την τάξη που είναι ο στυλοβάτης του οικονομικού συστήματος ,και όχι τα golden boys της εικονικής οικονομίας.

Μέσα από το έργο σκιαγραφείται η σημερινή ελληνική οικογένεια,που με πλύση εγκεφάλου και κατευθυνόμενη μαθηματικό τω τρόπω από τα media,τους πολιτικούς,τους καρεκλοκλενταυρους,τους κρατούντες αυτόν τον τόπο αθέατους και ενεργούντες υπογείως, υιοθέτησε τον μύθο του αμερικάνικου τρόπου διάγειν και σκέπτεσθαι σε μεγάλο βαθμό και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε

Μικροί και εμείς,χάσαμε την χαρά των μικρών-Μεγάλων..την ομορφιά στα απλά καθημερινά πράγματα

Την ουσία....Και επιδοθήκαμε σε ένα υλιστικό κυνήγι..μάταιο,ξεχνώντας το σύντομο αυτού του βίου.

Κληρονομώντας στα παιδιά μας,το ίδιο βάσανο να κυνηγούν χίμαιρες.

Βλέποντάς το,έφερα μπροστά μου την εικόνα του σημερινού Έλληνα.την δική μου εικόνα..του απογοητευμένου Έλληνα,που φαντασιώνεται.ότι είναι ο Ενας,που θα κατακτήσει τον κόσμο βουτώντας στον ψευδαίσθητο παράδεισο που του υπόσχονται (με ένα δάνειο θα έχεις το σπίτι των ονείρων σου..με κάρτες που σωρηδόν στέλνανε οι τράπεζες ,θα κάνεις τις διακοπές των ονείρων σου,θα έχεις το καλύτερο αυτοκίνητο,τα καλύτερα θα..θα..με λίγα λεφτά θα κάνεις περιουσία στο χρηματιστήριο....)'όλα εύκολα χωρίς κόπο..

(όλα αυτά βέβαια υποκινούμενα και εμποτιζόμενα απο αριστοτεχνικούς νους,που απευθύνονται κυρίως στην μεσαία τάξη..εκεί όπου υπάρχει πρόσφορο έδαφος)

Με ένα χαρτομάνι πτυχία ..παραπτυχία...μεταπτυχιακά..θα έχεις μια σίγουρη θέση στο Δημόσιο..

και θα είσαι κάαποιος.."και..πρόσεξε,μη σκύψεις να πάρεις κάτι που έπεσε κάτω..αυτό είναι δουλειά άλλων,Εσύ,,είσαι Κάποιος.!"

Χαϊδέψαμε τα παιδιά μας,με απωθημένα δικά μας..Να μην περάσουν αυτά που περάσαμε εμείς,

τους δώσαμε όνειρα και ψεύτικες ελπίδες,αλλά δεν τους δώσαμε την δύναμη να παλέψουν για ιδανικά(ξεμείναμε κι από αυτά) να αγωνιστούν για τα όνειρά τους,τα θέλω τους,την δύναμη της δημιουργίας και της προσωπικής κατάκτησης(όλα στο πιάτο)

Με αποτέλεσμα να μην απογαλακτισθουν ποτέ..δέσμιοι πίσω από έναν πατέρα-εμποράκο,που όλη του την ζωή, έτρεχε να ικανοποιήσει την μικρότητα της ζωής του,και τα καπρίτσια των παιδιών του.

Πίσω από το δικό του όνειρο..για να δει στα παιδιά του,αυτό που δεν κατάφερε αυτός...

Δημιουργώντας έτσι έναν χειρότερο εμποράκο,κακέκτυπο ίσως δικό του,που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από το πρότυπο-πατέρα και να ανακυκλώνεται η ιστορία..

Η συνειδητοποίηση..πολύ αργά της αποτυχημένης θέασις της ζωής του(ο εμποράκος)

τον οδηγεί στην αυτοκτονία(η μεγαλύτερη αδυναμία κατ'εμε αντιμετώπισης προβλημάτων)

και το χειρότερο που θα μπορούσε να κληροδοτήσει στα παιδιά του..ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ.

Στην τελευταία πράξη του έργου συγκλονιστικά η μητέρα λέει..

"σήμερα που έφυγες..πληρώσαμε την τελευταία δόση του δανείου,είμαστε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ"

Αυτό ήταν όλη η σπατάλη της Ζωής τους.....

(ΕΜΕΙς.... ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑς...ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΜΑς.....ΠΟΤΕ;;;;)

Σας αφήνω τα τελευταία λόγια του Θύμιου Καρακατσάνη...ο οποίος ΑΠΟΘΕΩΣΕ !! το αριστούργημα του Μίλλερ..

Ενας θεατράνθρωπος γίγαντας!! που γέμισε την σκηνή της παράστασης..που το μόνο μειονέκτημα που είχε....'ηταν..ότι δεν υπήρχε άλλος χώρος για τους υπόλοιπους ηθοποιούς..

ΕΛΑΜΠΕ!!! εκτοπίζοντας όλους..ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟς!!!

"Το Θέατρο είναι πολιτική πράξη..αφυπνίζει συνειδήσεις ,εκεί που υπάρχουν και ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ!!!

αντισταθείτε λοιπόν όπως μπορείτε ...Γιατί αλλιώς..σημαίνει ότι αυτό που ζείτε σας αρέσει""

Σας αφήνω επίσης και την ρήση του ΜΙΛΛΕΡ μιας κριτικής διαχρονικής ευφυίας!!!!

"η αποστολή του θεάτρου είναι να αλλάξει τους ανθρώπους..να τους κάνει να αποκτήσουν συνείδηση για το τι μπορούν να κάνουν""

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ...........

Αυτές τις σκέψεις μου..τις αφήνω στην ΟΛΓΑ 50FM..που έχει την δύναμη και αντιστέκεται

κόντρα στην μαυρίλα που μας τριγυρίζει!!!

Αντιστεκόμαστε Ολγα μου με ελεύθερο πνέυμα και εφηβική ωριμότητα!!!

Πλάνης αισθήσεων..εικόνα..

η φωτό είναι της κόρης μου σε κρητικές ακτές

Εκεί όπου η θάλασσα ...δεν έχει τέλος

και δεν έχει αρχή,ο ουρανός..

Στης ψυχής το λυκαυγές..

να΄χαν χρώμα οι ερημιές

να βλέπαμε..

εκεί..

μέσα από κρυστάλλου θάμβος

εκεί..

που ο έρωτας χρώμα αντικαθρεφτίζει

και ο ερώντας όταν δει...

τη λογική να αφήνει..

να Ζει..

το υπέργειο..τ' ουρανού το θάμα!

και..όταν το χρώμα υστερεί..

κρυστάλλινα..και διάφανα..

κομμάτια χαμερπή..

Φατα Μοργκάνα του καθρέφτη..

άδει ο Ποιητής.

Ο πόνος..περισσεύει.

Μα..μέσα του ανασαίνει!!!

και η έρημος παράδεισος..

αντικατοπτρισμού εικόνα....

το τραγούδι μου το άφησε ο IAMATIKUS..για την έρημο που την βλέπω σαν θάλασσα...Λέει!!!

Απο μένα για σένα Μαμά!!!!! ΜΕ ΑΓΑΠΗ!!

Τους ανθρώπους της ζωής μου
κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες
κάνα δυο περαστικούς.
Όσους ήρθαν για να μείνουν
όσους έφυγαν πριν γίνουν,
τους κοινόχρηστους, τους ξένους,
τους πολύ προσωπικούς.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό,τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ' ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή.

Τους ανθρώπους της ζωής μου
θα ' θελα να τους κρατήσω...
Τα αγρίμια, τους αγγέλους
και τους πιο κανονικούς.
Όσους άφησαν σημάδι
όσους πήρε το σκοτάδι,
τους εκείνους, τους τυχαίους
τους πολύ προσωπικούς.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό,τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ' ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή.

Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη
φιλίες και αγάπες που πήραν οι δρόμοι
κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι
τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί , φοβισμένοι
δικοί μου και ξένοι, γλυκείς και θλιμμένοι
σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.
Χαρούμενοι, άσχετοι, συνεπιβάτες
του ωραίου καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.
Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι
που δίνουν μα εμμένουν, να κάνουν σπατάλη.
Αγάπες που έμοιαζαν να έχουν αξία
και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία.
Ξένοι και συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα
οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα.
Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα
Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα...
Όσοι ζουν με το αίσθημα....

Φοβάμαι...πως χάνω το μέτρημα ..

Ακουμπώ εδω την αφιέρωση της Αρχιτεκτόνισσας κόρης μου όπως μου την έστειλε...που η ζωή την πηγαίνει ανάμεσα Αθήνα και Κρήτη κυνηγώντας τα όνειρα της!

Και η photo δική της..

Με ούριο άνεμο και πρίμα τα πανιά Γλυκειά μου!!!

Στο βουνό των Κενταύρων..κεντήσαμε-αύρα.διάχυτων συναισθημάτων..

Χορεύοντας έναν αέναο χορό

॥ εκστατικό... σαν αυτόν που νιώθουν οι δερβίσηδες

॥ και 'όχι σαν αυτόν που βλέπουν οι θεατές

॥ Μεθυσμένη και εγώ

॥ στο παραλήρημα της ψυχής μου..

αναγνώρισα

॥ αυτή την αίσθηση της υπέρβασης

॥ αυτή την ζάλη της οικείας αγκαλιάς

αυτή την μέθεξη,

την ψυχική συνάντηση

,επαφή επικοινωνία

॥ όπου το μυαλό ,σταματάει να αναλύει

॥ να φοβάται

॥ απλά αφήνεται και να απολαμβάνει την ΣΤΙΓΜΗ!!!

Σας ευχαριστώ όλους για αυτή την χαρά ανταλλαγής θετικής αύρας॥ενέργειας.συναισθημάτων.
Πέρασα ΥΠΕΡΟΧΑ!!!!!!!!!!
η σκέψη,θα ακουμπάει γλυκιές θύμισες και δονήσεις διάχυτες, γεμάτες αγάπη,δόσιμο, και καθάρια βλέμματα. Τελειώνει λένε ότι υπήρξε, μα ότι υπήρξε αληθινό πάντα θα οδοιπορεί πλάι στις ανάσες μας ΚΑΙ το τέλος μιας συνάντησης....ενέχει τον σπόρο της αρχής μιας άλλης!!!

Υ।Γ। Οι λέξεις... σκέψεις, που αφήσατε στο οπισθόφυλλο της ποιητικής συλλογής του Αργύρη Μπαρη "Μνήμες",που μου χάρισε ο φίλος Επίκουρος, θα μείνει το χνάρι αυτής της καταπληκτικής συνταιριαξης, διαδικτυακών φίλων!!

"...όσοι διψούν για ζωή,οραματίζονται αναστάσεις।
Ετσι άλλοι στις θρησκείες ξεπεζέυουν,
άλλοι της μεγαλοσύνης την αφθαρσία κυνηγούν
κι άλλοι πρακτικότεροι τεκνοποιουν॥"
Μνήμες॥Αργύρης Μπαρής।


Δεν θα μπορούσα να μην ευχαριστήσω τον Επίκουρο και για την συλλογή ποιημάτων
Στίχοι πάνω στην άμμο"του Τάκη Λαζαρίδη॥

"॥Σκλάβος θα ζεις
θα σέρνεσαι πάνω στη γη
όσο δεν θα αισθάνεσαι την ανάγκη
να ερευνήσεις τα όριά σου
να ξεπεράσεις την κόκκινη γραμμή,
όσο δεν δοκιμάζεις να βάλεις φτερά।
Δέσου καλά στο μεσαίο κατάρτι και κίνα..."
Τάκης Λαζαρίδης.

Σας αφιερώνω το COLLIDE INSIDE των ARCHIVE Ελληνικότατη λέξη ..που σημαίνει σύγκρουση.. σύζευξη ετερωνύμων για ενωτικό αποτέλεσμα......

Πως..μπορεί να κάψετε την μαρμελάδα....

Μην σας προϊδεάζει ο τίτλος..

Ούτε παραβολή είναι..ούτε σε παραπέμπει στον ΟSSO στο "πέρα από τα όρια του νου"

Ούτε στον BOOKAI,στις"ιστορίες για να σκεφτείς"..

Ούτε τίτλος ποιήματος με υπερρεαλιστικές κλίσεις και αποκλίσεις..

Απτή πραγματικότητα είναι φίλοι μου...την έκαψα την μαρμελάδα...

Ωραιότατα ..ζουμερά....κατακόκκινα φραμπουάζ(σμέουρα),μαζεμένα απ'τον κήπο μου ένα-ένα.στο καλάθι,και με διάθεση..καλής νοικοκυράς...

Εκανα όλη την προεργασία,έβαλα και το κατσαρολικό στη φωτιά και......

(ευτυχώς που προνόησα και έβαλα στον ήλιο ένα βάζο,με όλα τα συναφή..να λιαστεί ,απαραίτητη προϋπόθεση για ένα εξαιρετικό λικέρ)..αυτά τα 'εσωσα....

αλλά...η μαρμελάδα, πάει..

Και για όλα φταίει ένα φτερένιο πλάσμα.

.για την Πεταλούδα σας λέω που ζουζούνισε στο PC μου ..και τα 5' λεπτά έγιναν κοντά μια ώρα..

Βρε παιδί μου,όταν αρχίζει και στραφταλίζει και αρχίζει και πετάει από εδώ και από εκεί.....

Ιδού η καταστροφή..........

και τώρα ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ;

Εχει το μερίδιό του και αυτός οDelta,από το Ξάνθη Φιλοσοφείν....

που αντί για το Σατόριον..."τον δρόμο για την μεγαλύτερη δυνατή ανύψωση συνειδητότητας,την απόλυτη ευδαιμονία"(αχ αυτός ο Λιαντίνης και όλοι οι μύστες πριν από αυτόν)

Έπιασε η ευχή του(δεν το ξεχνώ χα..) "και εσύ στην πυρά Πέλλα......."

πάει και η κατσαρόλα....άντε τώρα που κάηκε ο πάτος....

θα αναγεννηθεί η μαρμελάδα;;;;

Ξανά κι απ' την αρχή............

Αυτό το "εν οίδα ότι ουδέν οίδα".....θα χρειαστεί πολύ δουλειά για να με πείσετε

στο Πήλιο...

Εχουμε και τον καπετάνιο Φώτη(εσωτερικά μονοπάτια) με έχει κατ αγχώσει ..τρέχω να βάλω σε σειρά,δουλειά..οικογένεια...

πως να μην την κάψω την μαρμελάδα;;;

Ενα είναι σίγουρο..ότι η διατριβή του στο μεταπτυχιακό,περί "εκπαίδευσης ενηλίκων " θα μου χρειαστεί οπωσδήποτε στο ΠΉΛΙΟ

Σαλπάρουμε καπετάνιε....."ουδέν κακόν αμιγές καλού" αιτία η μαρμελάδα για την απόφαση!!

1η Πανελλήνια Συνάντηση Bloggers Εσωτερικής Αναζήτησης

...Ακολουθώντας τα "Εσωτερικά Μονοπάτια" της καρδιάς μας, πετώντας "Με τα Φτερά της Ψυχής" και με διάθεση για "Ξάνθη Φιλοσοφείν", θα προσπαθήσουμε όλοι μαζί να αφήσουμε τα χνάρια μας πάνω στην "Ιλύ του Χρόνου", να μοιραστούμε "Χρώσεις, Αποχρώσεις και Στιγμές" και να ανακαλύψουμε νέους "Πνευματικούς Θησαυρούς (Spiritual Treasures)", φτάνοντας ίσως να αντικρύσουμε μέσα μας το "FAOS SATORI" και τη φώτιση...

Συνεπιβάτες θα έχουμε ένα παράξενο πολύχρωμο σύνολο υπέροχων πλασμάτων ("Πεταλούδες", φιλοσόφους όπως ο "Επίκουρος", όντα μαγικά όπως "Nath", "Μαμούφια", "Μολύβια" και ίσως ίσως κάποιον αγαπημένο "Τρελό του χωριού"...)

Το φανταστικό (αλλά και απολύτως πραγματικό!) καράβι μας θα σαλπάρει την Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010 με προορισμό το πανέμορφο Πήλιο και συγκεκριμένα "το μπαλκόνι του Πηλίου", τηΜακρινίτσα! Μιλάμε για δύο διανυκτερεύσεις (2 και 3 Ιουλίου).


Όπως καταλαβαίνετε, η πρόσκληση είναι ανοιχτή και για όποιον ή όποια ενδιαφέρεται να συμμετέχει στην παρέα μας, για να γνωριστούμε από κοντά και να ανταλλάξουμε θετική ενέργεια και αύρα!

Οι πόλεις προέλευσης δικαιολογούν εν μέρει τον χαρακτηρισμό της συνάντησης ως "Πανελλήνιας": Ξάνθη, Πολύγυρος, Θεσσαλονίκη, Καστοριά, Τρίκαλα, Χαλκίδα, Αθήνα, Πάτρα, Ζάκυνθος!
Περιμένουμε κι άλλες συμμετοχές από την υπόλοιπη Ελλάδα!
Βιαστείτε!...μια εβδομάδα έμεινε...
(Πω πω, σαν ταξιδιωτικός πράκτορας ακούγομαι, έτσι;;;...)

Για να μην παίρνω και τα εύσημα..τοκείμενο είναι από τον Φώτη εδώ(Εσωτερικά Μονοπάτια)

Στα γκρι..

Είναι όμως..που το γκρι,

δένει με όλα τα χρώματα..

Είναι όμως που τ΄αγκάθια.....

υπάρχουν πάντα

κάτω απ΄τα πέταλα..

αλλά το βλέμμα χαϊδεύει

πάντα το χρώμα ...

Στην παρόρμηση της στιγμής..

να αγγίξουμε το χρώμα

Και κάθε φορά

που ένα αγκάθι,

ματώνει τα δάχτυλά μου..

το αίμα,ζεστό και κόκκινο

θυμίζει..

πως η ζωή..

είναι κρυμμένη εκεί,

που δεν την περιμένει κανείς.

και....

ίσως χρειάζεται αυτό,το μικρό ξύπνημα,

για να μας το υπενθυμίζει...

Και..

πάντα θα υπάρχει..

κάτι λευκό

να καθαρίσουμε τα σκούρα

Μάνος Χατζιδάκης...15 χρόνια απών...αλλά, αέναο χάδι των αισθήσεων και των παραισθήσεων για της ψυχής τα μουσικά ταξίδια

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρείς είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Έιτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος
Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ' άστρα
Μαζεύονται όλοι οι ποιητές
Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μεσ' στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ' το παραθυρό σου
Το προσωπό μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει
Καληνύχτα

Μάνος Χατζιδάκης

....Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά

ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ' τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλειά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή...

....«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,

με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ

Καληνύχτα...

.Ας αλλάξουμε εμείς λοιπόν...

Λόγος Πυθαγόρα προς τους νέους του Κρότωνα

Τι είναι αυτό που χάνεται μαζί με την παιδική ηλικία; Θα σας πω: Είναι, δίχως άλλο, η ικανότητα να συνδέεται κάποιος με την αλήθεια.

Όσο μεγαλώνετε, θα μαθαίνετε από τους μεγαλύτερούς σας, ώσπου μια μέρα, χωρίς να το συνειδητοποιήσετε, θα βρεθείτε μπλεγμένοι σε έναν απατηλό τρόπο ζωής. Θα έχετε χάσει τη φυσικότητα με την οποία εκφράζετε τα συναισθήματά και τις απόψεις σας, ακόμα κι εκείνα που μπορούν να βλάψουν, καθώς είναι γνωστό ότι η ειλικρίνεια των παιδιών είναι συχνά σαρωτική.

Γιατί εσείς τα παιδιά και οι νέοι αγαπάτε την αλήθεια περισσότερο απ’ ό,τι οι μεγαλύτεροί σας; Διότι βλέπετε τον κόσμο με ευθύτητα, χωρίς προκαταλήψεις που συγκαλύπτουν την πραγματικότητα, χωρίς μεροληψία που διαστρέφει την ορθή αντίληψη. Προσπαθήστε λοιπόν να μεγαλώσετε, χωρίς να απαρνηθείτε αυτό το ευθύ βλέμμα προς πρόσωπα και πράγματα.

Ο ενήλικος λίγες φορές συγκεντρώνει όλη την προσοχή του σε αυτό που κάνει. Δεν μπορεί να απολαύσει το παρόν, επειδή τον βαραίνει το παρελθόν του και επειδή το μέλλον τον πιέζει γεμίζοντάς τον επιθυμίες και ανησυχίες. Γι’ αυτό σας συμβουλεύω να μην πάψετε ποτέ να ενδιαφέρεστε να μαθαίνεται νέα και ωραία πράγματα, ώστε το πνεύμα σας να εξυψώνεται διαρκώς. Έτσι, ακόμα και μεγαλύτεροι, θα διατηρήσετε τη δροσιά σας. Αν το ενδιαφέρον σας παραμένει επικεντρωμένο στην επιθυμία για γνώση και τελειότητα, θα εξακολουθήσετε να είστε ειλικρινείς, όπως είστε τώρα εκ φύσεως.

Αγαπητά μου παιδιά, μη ικανοποιηθείτε αφού μάθετε ένα επάγγελμα. Να εξακολουθήσετε να μαθαίνεται πάντα, να ακούτε εκείνους που γνωρίζουν, να έχετε ως παράδειγμα εκείνους που είναι άξιοι θαυμασμού, επειδή πετυχαίνουν αυτό που φαντάζει αδύνατο στα μάτια εκείνων που κουράζονται από τη νεαρή τους ηλικία και που πάντα σκέφτονται και πράττουν ανόρεχτα...

Ξέρω ότι δυσκολεύεστε να κατανοήσετε τα λόγια μου, εν μέρει επειδή αγνοείτε ακόμα τα στενά όρια στα οποία ζουν οι περισσότεροι μεγαλύτεροί σας. Εσείς απολαμβάνετε πάντα το παρόν. Όμως, εγώ ξέρω ότι, έστω κι αν τα λόγια μου δεν ακούγονται καθόλου ξεκάθαρα στ’ αυτιά σας, κάτι θα μείνει στη μνήμη σας. Μια ανάμνηση αιθέρια, ωστόσο ικανή να φανεί χρήσιμη την κατάλληλη στιγμή.

Ο λόγος αυτός εκφωνήθηκε πριν 2500 χιλιάδες χρόνια περίπου από τον Πυθαγόρα προς τους νέους του Κρότωνα,

τόσο παλιός και τόσο επίκαιρος.

Ας γίνει οδηγός και φάρος στα νέα παιδιά,σ'άυτές τις δυσκολες εποχές,να παλέψουν για τα όνειρά τους και να τα κάνουν πραγματικότητα........

.......................................................................................................................................................................................................................................

Στον Κρότωνα,υπήρξε "Ο ναός των μουσών",όπου στεγάστηκε η Πυθαγόρειος σχολή.

Κέντρο έρευνας και διδασκαλίας και συγχρόνως μια πολιτικοθρησκευτική οργάνωση.

Η μυστηριακή ατμόσφαιρα πο επικρατουσε στη σχολή οφειλόταν στο γεγονός ότι ο ίδιος ο Πυθαγόρας είχε επιρεαστεί βαθύτατα,από τις φιλοσοφικές αντιλήψεις και τις θρησκείες της ανατολής,όπου έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του.

Εκείνη την εποχή άλλωστε έζησε ο Λάο Τσε..ο Κομφούκιος στην Κίνα,ο Ζαρατούστρα στην Περσία και ο Βούδας στην Ινδία.

Η σκέψη και η φιλοσοφία του Πυθαγόρα,επηρέασαν και εξακολουθούν να επιρεάζουν την παγκόσμια πνευματική και φιλοσοφική εξέλιξη

Σε ένα εξαιρετικό βιβλίο τουOsho "Η αέναος φιλοσοφία" ομιλίες πάνω στα χρυσά έπη του Πυθαγόρα,διαφαίνεται καθαρά,πόσο κοντά είναι η Πυθαγόρειος σκέψη με τις φιλοσοφικές αντιλήψεις της ανατολής.

Ενα βιβλίο δοσμένο με πολύ απλό και κατανοητο τρόπο που σε αγγίζει.

Τόλης Νικηφόρου "ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΌ ΑΛΦΑΒΗΤΟ"

Πέρα απ΄τις λέξεις

Πως ονομάζει η γη τον ουρανό

το ερημονήσι,τον άδειο ορίζοντα

η νύχτα τη στιγμή που ξημερώνει;

ποια λέξη υπάρχει

για το σούρουπο στα μάτια σου

το μουσικό βελούδο στην αφή σου;

πως λέγεται

το μονοπάτι στην παλάμη σου

το ουράνιο τόξο

στο χρώμα της φωνής σου

μ΄όλα τ΄ αρώματα το άγριο μέλι

που αναβλύζει στην επιδερμίδα σου

πως είναι ο ήχος

για την λάμψη εκείνη

πως τα φωνήεντα

που εκφράζουν το φτερούγισμα

τη μυστική πηγή που κάποτε μας γέννησε

και την ψυχή που έγινε θάλασσα

και μας ενώνει;

ποιά είναι η γλώσσα

που μιλάει το φως;

Από την συλλογή "Μυστικό αλφάβητο"2010

η φωτο είναι από"χρώσεις και αποχρώσεις"

Καλοτάξιδο Ποιητή μου!

Να μας δίνεις πάντα την εσωτερική απλοχωριά σου,με λυρισμό..ευαισθησία..και τρυφερή γραφή

κι ας ταξιδεύει ο καθένας μας με τα φτερά της ψυχής του..κι ας το κάνει δικό του.......

Aγκαλιά της γης...

Picasso(Μητρότητα)

Colombia,German Losada Perdomo

Oswaldo guayasamin(ecuador)

Paola Cox(Μανα από την παλαιστίνη)

Goustav Klimt( οι τρεις ηλικιες μιας γυναίκας)

...Μαργαριτάρι σε όστρακο παραμυθιού..

Μεταλαβιά ζωής..

Προσκέφαλο,το κλάμα σου να γείρει..

Νησί σε κάθε σου ναυάγιο..

Αστροφώτιστη,σε κάθε σου χαμόγελο..

Κρουνός αγάπης...

Εικόνες..ήχοι..

χρώματα και μυρουδιές..

Μάνα!!

Παράπονο;;;

Εδώ στου δρόμου τα μισά

έφτασε η ώρα να το πω..

Αλλα είναι εκείνα που αγαπώ

γι'αλλού,γι'αλλού ξεκίνησα.

Στ'αληθινά στα ψεύτικα

το λέω και τ'ομολογώ,

Σαν να'μουν άλλος κι όχι εγώ

μεσ στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει ΄

όσο κι αν το κυνηγά

πάντα πάντα θα΄ναι αργά

δεύτερη ζωή δεν έχει.....

Οδυσσέας Ελύτης(τα ρω του έρωτα)

"Όποιο μέλλον και να ζήσω...οι μνήμες θα βαδίζουν δίπλα μου.........."

Μάνος Ξυδούς..τώρα πλέον το αστέρι του είναι μαζί με τ'άλλα...

"..είσαι ελεύθερος όταν δεν έχεις τίποτα και στου βυθού σου ταξιδεύεις το σκοτάδι...."

..εσύ εκεί..και εμείς ακόμη εδώ...να τραγουδάμε ..της ανάγκης τα παράπονα....

Καλό Ταξίδι...............

Οταν

.. καθημερινά βομβαρδίζεσαι από παντού με ειδήσεις,πληροφορίες,σχόλια Οταν στην καθημερινότητα με το καλημέρα σας απαραίτητο συνοδευτικό είναι, η ανεργία.η φτώχεια....θα πείνάσουμε..καταρέουμε..πτωχεύσαμε....Δεν μπορεί θα ενδώσεις κάποια στιγμή και είχα πει θα το κλείσω το κουμπί και δεν θα αναφερθώ και εγώ σε ότι ακούγεται από κάθε στόμα,σε ότι ταλανίζει την σκέψη όλων . Βλέποντας όμως αυτό το καταπληκτικό video,ήθελα να το μοιραστώ και εδώ μαζί σας.Μαντρωμένα προβατάκια,χωρίς περιθώρια διαφυγής(τα γλυκούλια μου)με τα τσομπανόσκυλα(χωρίς παρεξήγηση,τα λατρεύω τα σκυλιά )γύρω τους να έχουν τον έλεγχο.Μου δίνουν την εικόνα του λαού μας με όλους αυτούς του ΔΝΤ και λοιπών συμβούλων,κριτών,επικριτών,αφεντάδων(που απ'ότι φαίνεται θα είναι και οι μόνιμοι τουρίστες το φετινό καλοκαίρι)να μας οδηγούν και να μας παίζουν σαν το μπαλάκι του πιγκ-πογκ στις αγορές του κόσμου κατά το δοκούν.Λες και είμαστε πίνακας σε πλειστηριασμό ή το χειρότερο άλογο κούρσας που στοιχηματίζουν πάνω του,αν θα τερματίσει ή θα καταρρεύσει

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ!!

Τα σχόλια και τα σχολιανά δικά σας....

Η αγάπη στέργει..πιστεύει..υπομένει..ελπίζει.

Πάντα στέργει, πάντα πιστεύει,

πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.

Ο Ύμνος της Αγάπης

"Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι. Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.
Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέργει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.
Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. Είτε γλώσσαι, παύσονται. Είτε γνώσις, καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γιγνώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν. Οταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται.
Οτε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην.
Οτε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι` εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον. Αρτι γιγνώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μείζων δε τούτων η αγάπη"

[Α Κορινθ., ιγ' 1-13] Απόστολος Παύλος

Ολη η ερμηνεία του "θείου Πάθους" μέσα από τον Υ μνο της Αγάπης του Αποστόλου Παύλου

Καλή Ανάσταση

Το video είναι από το"Κατά Ματθαίον Πάθη"του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπάχ.

Ενα παράθυρο...ανασαιμιά..

Ένα παράθυρο...ανασαιμιά

σαν χάδι,

στο τέλειωμα της μέρας.

Αγνάντι

για της ψυχής τ'ανείπωτα ταξίδια.

Περνοδιαβαίνει αόρατη η ματιά,

σαν αερικό..

Γλιστράει μέσα από θολωμένο τζάμι

Γλιστράει ανεπαίσθητα..

από χαραμάδα αέρινης κουρτίνας

Διαβλέπει..

μέσα από σύννεφο καπνού,αγαπημένης καύτρας,

Κινήσεις αγαπημένες χεριών,

που εναλλάσσονται

ανάμεσα σε σημειώσεις καθημερινότητας.

και σε πλήκτρα p.c

Bλέμμα.. ν'ακουμπάει σε μια οθόνη

ή

(αγαπημένη φαντασίωση)

να ακουμπάει τις σκέψεις του.

σε λευκό χαρτί....

αφήνοντας το βλέμμα

να χαϊδεύει

την θύμηση στιγμών.

"Φιλοπαίγμων μύθος"...

μου ψιθυρίζει η Κική Δ.

Φόρμα αισθητικής απεικόνισης,

συναισθημάτων....ψυχής..

μέσα από ένα παράθυρο

στο γιόμισμα της μέρας..

θα έλεγα εγώ.

Πάει....

νύχτωσε πια

Αλλά...ευ..

κρατώ πλέον μικρούς ήλιους

και φεγγάρια πανσέληνα,

για τα παγωμένα ημερονύχτια της....μοναξιάς