Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010

Το tango..στάση και...μάθημα ζωής.


Μάθημα πρώτον..


Το πρώτο μάθημα που θα μάθουμε,για το tango,είναι πως κρατιώμαστε αγκαλιά...είπε ο δάσκαλος χορού.
Στο tango,τα σώματα,πρέπει να δημιουργήσουν έναν κύκλο εντάσεων.
Σ'αυτό τον χορό,η ισορροπία δεν βρίσκεται στον καθένα,αλλά στο κέντρο,ανάμεσά σας. Αν δεν καταλαβαίνεται ο ένας τον άλλον,χάνεται την ισορροπία σας. Πρέπει να επικοινωνείτε για να τον απολαύσετε παρέα.

Μάθημα δεύτερον..



και με το ίδιο πόδι μετατοπίζει το βάρος προς τα πίσω..>>
ο παρτενέρ μου επέμενε ότι έπρεπε να κάνω την κίνηση πίσω με το αριστερό... αδύνατον...
..Με πονάς!
Όχι.εσύ είσαι που δεν κάνεις πίσω....
..μα πως θες να κάνω πίσω,με το πόδι στον αέρα;
..οι άλλες το κάνουν..
..οι άλλες το κάνουν, γιατί οι άλλοι κάνουν σωστές κινήσεις.
Ο δάσκαλος μας έσωσε,λέγοντάς του τα λάθη του.
Έριχνε σ'εμένα το φταίξιμο για τα λάθη και δεν ήθελε να συνειδητοποιήσει,πως μου ήταν αδύνατον να ακολουθήσω.

Μάθημα τρίτον..


Σειρά είχαν οι εκπληκτικές πιρουέτες..κομψές..αέρινες..αισθησιακές.
Όλα γίνονται στο κέντρο του ζευγαριού. Με την γυναίκα στο επίκεντρο μόνη επιλογή του άνδρα,είναι να της δώσει χώρο ή να συνοδεύσει την κίνησή της.
Μόνο αυτό που δεν έγινε..πάει περίπατο και ο αισθησιασμός και η κομψότητα...αντί να χορεύουμε ήταν σαν να παλεύουμε soumo.
O δάσκαλος έσωσε πάλι την κατάσταση,δείχνοντάς του πως γίνεται<Αν εσύ δεν δώσεις χώρο στην παρτεναιρ σου, αυτή θα τον πάρει έτσι κι αλλιώς,ακόμα κι αν πρέπει ν'απομακρυνθεί>>

Μάθημα τέταρτον


Πλέον,λίγο-πολύ,κινούμαστε μαζί. Αλλά είναι αδύνατον,να συγχρονιστούμε και κατηγορούμε ο ένας τον άλλον για αυτό..
Ο δάσκαλος σώζει την κατάσταση...
<<Αν θέλεις να της πεις κάτι,πρέπει να έρθετε σε επαφή,να της τραβήξεις την προσοχή.
Αλλιώς κάνεις εισβολή.την ξαφνιάζεις και μέσα 'αυτήν την αβεβαιότητα,δεν πρόκειται να σε καταλάβει.Πρώτα ψάχνεις το πόδι της την σταματάς..και μετά κάνεις την κίνηση.
Αν δεν έρθεις σε επαφή μαζί της,θα της είναι δύσκολο να μαντέψει τι θέλεις.Της μιλάς ,αυτή σ'ακούει και σου απαντά.Στο χορό,κάνεις διάλογο,ποτέ δεν επιβάλεσαι.Οπως και στη ζωή,
αν δεν μπω στον κόπο να ακούσω,θα υποθέσω,πως ξέρω τι θα μου πουν και δεν θα απαντήσω ποτέ.Δεν υπάρχει πλέον διάλογος,μόνο μονόλογος..το ίδιο και στο tango.>>

Μάθημα πέμπτον


<<Σήμερα δεν θα μάθουμε κανένα βήμα>>λέει ο δάσκαλος.
Νομίζω,πως έχει σημασία να ξέρετε τι κάνετε. Αν δεν καταλαβαίνετε,τι σημαίνει να χορεύεις
tango,το νόημά του,θα μάθετε τα βήματα,αλλά ποτέ δεν θα χορέψετε tango.
Το tango είναι μια αγκαλιά,που είναι στήριγμα..όχι πίεση. Αγκαλιά σημαίνει δίνω με τα χέρια ανοιχτά,κι όποιος δίνει με τα χέρια ανοιχτά..παίρνει με όλο το σώμα.
Ενας γνήσιος σωματικός... ερωτικός διάλογος,όπου και οι δυο μπορούν να αυτοκαθορίζονται
και όπου υπάρχουν και στιγμές σιωπής. Μια σιωπή,που αποτελεί μέρος του διαλόγου,που τον εμπλουτίζει,αλλά ποτέ δεν τον ακυρώνει.
Σ'αυτόν τον διάλογο και οι δυο προτείνουν.Ο ένας παίρνει την πρωτοβουλία της πρώτης κίνησης.Η επόμενη θα γίνει σύμφωνα με την απάντηση...και το λάθος να είναι δυνατότητα να εμπλουτιστεί ο χορός.
Αν δεν είναι έτσι το tango δεν θα υπήρχε!

Τελικά το tango είναι μέθοδος αυτογνωσίας.Οπως και στις σχέσεις(είτε φίλος,εραστής,σύντροφος,γονιός).
Γνωρίζω τα χαρακτηριστικά μου μέσα από τον άλλον.
Έτσι και στο tango...
Είμαι προστάτης,προστατευόμενος,υποταγμένος ή κατακτητής,τρυφερός ή βίαιος ή και τα δυο.
Και ο σύντροφος μου είναι εδω για να μου το δείξει ,να χορέψει και να συμπορευτεί μαζί μου....
.............................................................................................................................................................................................
Πηγή:Προσαρμοσμένο κείμενο τουHorhe bukai
Eπιλογή video απο το blog:sound of silence







Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010

Στων μελτεμιών τις ράχες..Το νέο βιβλίο της Ρίκης Ματαλλιωτάκη


ΣΤΩΝ ΜΕΛΤΕΜΙΩΝ ΤΙΣ ΡΑΧΕΣ
Ο Φλεβάρης φαίνεται πως είναι ο μήνας των βιβλίων!
Ερχεται σε λίγες μέρες το όγδοο βιβλίο της Ρίκης Ματαλλιωτάκη από τις εκδόσεις Δωρικός με τον ποιητικό τίτλο ΣΤΩΝ ΜΕΛΤΕΜΙΩΝ ΤΙΣ ΡΑΧΕΣ.
Ευχόμαστε στην καλή μας φίλη να είναι καλοτάξιδο!
Η αγωνία ενός άνδρα που δεν είναι "εκατό τοις εκατό άνδρας",ο Γολγοθάς,που φορτωμένος το σταυρό της διαφορετικότητας διανύει καθημερινά μέσα από τα δυο πολικά αντίθετα της υπόστασής του,η απεγνωσμένη προσπάθεια της λύτρωσης και ο εξτρίμ έρωτας μιας αλλιώτικης σχέσης,θα μας κόψουν την ανάσα στο νέο βιβλίο της Ρίκης Ματαλλιωτάκη!
Στόχος της συγγραφέως,που γεννήθηκε και ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης είναι ν' αποδείξει πως οι άνθρωποι δίπλα μας υπάρχουν μόνο σαν ψυχή κι όχι σαν φύλο.
Εν αναμονή λοιπόν του μυθιστορήματος για να διαπιστώσουμε ιδίοις όμασι την προσπάθεια του ήρωα δια χειρός και πνεύματος Ρίκης.
Η Ρίκη είναι δημοσιογράφος αλλά και blogger!
To blog της ονομάζεται Λογο-τεχνία,εξαιρετική τεχνίτης του λόγου η ίδια,ευαίσθητη,ρομαντική αλλά και με τσαγανό δεν διστάζει να πει τα πράγματα με τ' όνομά τους.
Συνιστούμε ανεπιφύλακτα το νέο της βιβλίο σ' όλους τους φίλους.

Καλοτάξιδο Ρίκη!!
Πηγή:Το άρθρο θα το βρείτε εδώ

Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010

Κοίτα εγώ....


Κοίτα εγώ...
αν μου επιτρέπεις
δεν ειμαι μόνο αυτό που βλέπεις
κι είναι φορές που αναρωτιέμαι
πως καταφέρνω και κρατιέμαι


Κοίτα εγώ...
αν θες να ξέρεις
είμαι όλα αυτά που αναφέρεις
μόνο που κάπου κατά βάθος
όποιος με ξέρει κάνει λάθος


Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
γι΄αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω...


Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Στίχοι : Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλου

Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2010

Ψυχής τριγμοί σε χειμωνιάτικο φόντο


Πόσο συγκινητικά τα απογεύματα του χειμώνα,μέχρι καταθλίψεως.Γιατί υπάρχουν κάποιες εξαίσιες αισθήσεις των οποίων η ασάφεια δεν αποκλείουν την ένταση.Και δεν υπάρχει αιχμή πιο κοφτερή απ'του Απείρου.
Μεγάλη απόλαυση γι'αυτόν που βυθίζει το βλέμμα του στην απεραντοσύνη του ουρανού και το λευκό των χιονισμένων βουνών.Μοναξιά,ησυχία.ασύγκριτη αγνότητα του λευκού.Το βάθος του ουρανού με συνταράζει,η διαύγειά του με εξοργίζει,η αναισθησία της φύσης η ακινησία του θεάματος με εξεγείρουν.Φύση μάγισσα δίχως οίκτο,αντίπαλε,που βγαίνεις πάντα νικητής,άφησέ με.Πάψε να προκαλείς τους πόθους και την περηφάνεια μου.Ολα αυτά σκέφτονται μέσα από μένα ή εγώ σκέφτομαι μέσα απ'αυτά;Αλλά μουσικά και γραφικά δίχως σοφιστείες,δίχως συλλογισμούς,δίχως συμπεράσματα.Ωστόσο,αυτές οι σκέψεις που πηγάζουν από μένα ή απορρέουν απ'τα πράγματα,σύντομα γίνονται πολύ έντονες.Η ένταση στην ηδυπάθεια προκαλεί μια ανησυχία και μια θετική οδύνη.Τα νεύρα μου πολύ τεντωμένα,δεν δίνουν πια παρά δονήσεις ισχυρές και επώδυνες.....

Charles Baudelaire Le spleen deParis (Η μελαγχολία του Παρισιού)

Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2010

Η αισθητική των μικρών πραγμάτων...







Με αφορμή τις εξαιρετικές εικόνες που μας δίνει με τις αναρτήσεις τις,που σε ταξιδεύουν


η χρώσεις και αποχρώσεις Ένα στέκι χάρμα οφθαλμών.

Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα να κάνετε μια βόλτα από εκεί.

Η ευαισθησία της και η μηχανή της μας δίνουν πανέμορφες εικόνες πέρα από ότι βλέπει το μάτι!


Μέσα από την αισθητική των μικρών πραγμάτων,μέσα στο ''λίγο'αναδεικνύεται το πολύ!


Σκέψεις,συναισθήματα,προβληματισμοί,ήθος,ψυχή,αρμονία,αισθητική.


Η αισθητική δεν είναι τίποτα άλλο, από την μύηση στην αρμονία,που βρίσκει εφαρμογή στην ενόραση αυθεντικών μορφών.Ολοι μας έχουμε ριζωμένη μέσα μας,τη γνώση του ευάρμοστου.Είναι αυτή που κάθε στιγμή της ζωής ,μας επιτρέπει να αντιληφθούμε την ποιότητά του και στις σπάνιες περιπτώσεις στις οποίες τα πάντα είναι αρμονία,να το απολαύσουμε με την απαιτούμενη ένταση.


Και δεν μιλώ για την ομορφιά που είναι αποκλειστικά τομέας της τέχνης.Αλλά και για την ομορφιά στον λόγο,στην εικόνα, στην ψυχή,στο χαμόγελο ενός γεράκου,στο πέταγμα των πουλιών,σε ένα ηλιοβασίλεμα,σε μια ανοιξιάτικη βροχή,σε ένα χάδι έτσι απλά και σε όσους το έχουν ανάγκη,στο χέρι βοήθειας σε ανθρώπους και ζώα που υποφέρουν,σε ένα λουλούδι,σε ένα βότσαλο σε.....σε...


Οσοι εμπνέονται από το μεγαλείο των ''ασήμαντων πραγμάτων κυνηγούν την αισθητική ,και την αναδεικνύουν,μέχρι τα τρίσβαθα του επουσιώδους.


Εκεί όπου ξεπηδούν,μέσα από κάποια διάταξη συνηθισμένων κατά τα άλλα πραγμάτων!


Ενα ευχαριστώ στην ''Μια φορά και ένα τρελό...''











Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2010

Καλή χρονιά


Σε όσους απολαμβάνουν τις στιγμές τους,σε όσους μοιράζονται σκέψεις..συναισθήματα,όσουςαγαπάνε..δίνουν χωρίς να περιμένουν,όσους χαιρετούν ακόμη με ένα φιλί,όσους δουλεύουν πολύ,αλλά δεν ξεχνάν το νόημα της ζωής,όσους κολάνε στην κίνηση και βρίσκουν ευκα ιρία να τηλεφωνήσουν σε ένα φίλο,όσους κλείνουν την τηλεόραση για να πουν δυο κουβεντούλες,όσους είναι ευτυχισμένοι ακόμη κι όταν καταφέρνουν τα μισα,όσους τραγουδούν δυνατά κι ας μην έχουν καλή φωνή,όσους τα βλέπουν μαυρα μόνο όταν είναι σκοτάδι,όσους έχουν τον ενθουσιασμό ενός παιδιού και την ωριμότητα ενός μεγάλου,όσους δίνουν αγάπη με ένα χάδι..μια αγκαλιά..ένα γλυκο λόγο σε όσους την έχουν ανάγκη,οσους έχουν καταλάβει ότι δεν αγοράζονται όλα με το χρήμα,όσους δεν περιμένουν τα χριστούγεννα για να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι,αλλά προσπαθούν ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!!!


ολόψυχα


ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ



Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009

Κάλαντα...


glitter-graphics.com

"Κάλαντα"
Δυο παιδιά λένε τα κάλαντα.Ανοιγοκλείνουν το στόμα τους,μπαίνει δυνατη παγωνιά,βγαίνει αδύνατη φωνή.Οταν δεν τραγουδάνε,κοιτάζουν γύρω τους με απορία,από που μπαίνει τόσο κρύο;Υστερα αρχίζουν τα τρίγωνα.
Ενα παιδί ανηφορίζει το δρόμο,χωμένο μέσα σ'ένα τεράστιο αληθινό δέντρο.Χριστουγενιάτικο.Το πάει σε κάποιο σπίτι.Ψάχνει να βρεί τον αριθμό του σπιτιού παραμερίζοντας τα κλαδιά από το πρόσωπό του.Τα χέρια του είναι μελανά,κοκαλιασμένα.Σαν δυο μεγάλοι ρόζοι του χριστουγανιάτικου δένδρου.
Ενα κορίτσι βγαίνει από ένα σπίτι,κρατώντας στο ένα χέρι ένα ταψί με τη γαλοπούλα,και στο άλλο μια λαμαρίνα με κουραμπιέδες.Ασφαλώς δεν είναι η μάνα του που του έδωσε να κρατάει αυτά τα βάρη.
Ταπαιδιά που λένε τα κάλαντα κοιτάζουν το παιδί που κουβαλάει το δέντρο.Θα'θελαν να'ναι στη θέση του.Το παιδι που κουβαλάει το δέντρο κοιτάζει τα παιδιά που λένε τα κάλαντα.Θα προτιμούσε να τα λέει.Το κορίτσι θα προτιμούσε τούτο ή εκείνο αντί για τη δική του δουλειά.
Κι ενώ τα παιδιά ανταλλάσουν νοερά θέσεις και καταστάσεις,μια κυρία χτυπάει απελπισμένα το κουδούνι μιας πόρτας χωρίς αποτέλεσμα.Σε κάθε κουδουνισμα της απαντάει η αγριοφωνάρα της νοικοκυράς..ΤΑ ΕΙΠΑΝ ΑΛΛΟΙ...
Η επισκέπτρια,που είχε φαίνεται εκληφθεί ως καλαντάρισα,κατανικάει κάποτε την ντροπή της και ξεσπάει,..ευλογημένη,δε θέλω να τα πω...Η κουμπάρα σου η Πίτσα είμαι!
Ανοιξε πια ξεπάγιασα!
Ηπόρτα ανοίγει,η κουμπάρα μπαίνει.
Λοιπόν είναι περίεργο.Τα παιδιά δε γελάνε.Παρά γυρίζουν τόσο έκπληκτα,τόσο έκθαμβα,σάμπως το ύψιστο,το σημαντικότερο πράγμα να μην είναι τίποτ'άλλο παρά μια πόρτα που σου ανοίγει.
Αρχιμινιά κι Αρχιχρονιά.....
Τα είπαν..άλλοι βέβαια...."

Κική Δημουλά.(εκτός σχεδίου)


Ανοίξτε τις πόρτες και τις καρδιές σας και δώστε αγάπη σε όσους την εχουν ανάγκη!!

:ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!:

Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009

Προορισμοί καρδιάς...




Θύελλα στην ψυχή μου

κι εγώ στο πουθενά...

Με ταλανίζουν

οι ριπές της καρδιάς μου
κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ένα απάγκιο ψυχής αναζητώ..

ένα φάρο..αγκυροβόλι.
απάνεμο..δίχως φουρτούνες

και..
κουράστηκα...
να πονώ και να είναι αιτία να ''Ζω''


Μια ΙΘΑΚΗ ψάχνω..
αν το φθάσιμο εκεί είναι ο προορισμός.

Δακρύζω για κάτι μεγάλο
που ονειρεύτηκα...

να'ναι τάχα..
το ταξίδι που με κούρασε;

ή

το κατάρτι που ράγισε απ'τον άνεμο...

λίγο πριν αγγίξω το σκαρί του.

Αλίμονο.

πόσες να'ναι τάχα οι φορές,
που πέθανα...

καθώς είχα τα μάτια κλειστά,

κι αφημένες τις αισθήσεις,

στην ανάγκη του ταξιδιού,

αναζητώντας...

εκείνο.....το ΌΝΕΙΡΟ.............

Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009

Fun Theories..


Ζούμε σε μια κοινωνία όπου η παιδεία για καλλύτερο περιβάλλον, είναι ανύπαρκτη.Η πολιτεία (και η οικογένεια βέβαια)το μόνο που κάνει,είναι να εφευρίσκει νόμους , που τιμωρούν τον πολίτη.
Ανάλγητους και σκληρούς,που το μόνο που καταφέρνει είναι να δημιουργεί αντίδραση,άρνηση και ανθρώπους χωρίς χαμόγελο, διάθεση, αδιάφορους.
Το βλέπουμεκαθημερινά στον δρόμο.Ενώ υπάρχουν τρόποι τόσο απλοί και διασκεδαστικοί να αλλάξουν τις συμπεριφορές των ανθρώπων για το περιβάλον και την υγεία τους για το καλύτερο.


Ανεβαίνοντας τις σκάλες και..ποτε δεν ξέρεις ίσως ανακαλύψουμε και τον συνθέτη μέσα μας!



Και η ανακύκλωση παιχνίδι!!!



Επιασε πάτο;;;

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009

Rain sound..


Βρέχει ..πάλι..

Ζωή για τα επίγεια

αναπνοή της φύσης..ανάσα

Υστατη ανάγκη για τα εκπνέοντα;

Θλίψη για τα επέρχοντα;

Κάθαρση;

Ψευδαίσθηση ότι..

ο χειμώνας δε θε να'ρθει;

Αν..δεν έρθει όμως..

Πως θαρθεί η αναγέννηση..η Ανοιξη..ηΖωή

Ισορροπίες..πως;

Οκύκλος δεν θα υφίσταται

και..τότε;

Τι;

Βροχή..

δακρύων ροή..

ρανίδες ύπαρξης

αποδοχή..ίσως.

Για την ακολουθία

Προσμονή για τα επέρχοντα

Ζωής......συνέχεια!!

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2009

Μια..σταγόνα..μέλι..



Είναι γλυκό να σε σκέφτονται.

Να είσαι μια σταγόνα μέλι
στη θύμησή τους.

Αναδρομή σε στιγμές....
παρελθόντων χρόνων!

αλλά.....................

και προσμονή....
μελλόντων και μελλούμενων.

Μια ανάσα στο βυθό τους.....

θραύσμα .......ονείρου......

Ενα ταξίδι σε δυό μάτια καστανά.....

σε όνειρα και....παράπονα αιώνων

Να είσαι η γύρη............
στο βάθος των στημόνων της ψυχής του

Να αναδύεσαι απ'την αορτή του κόσμου του
και.....να πάλλεσαι............
κάνοντας αισθητή την παρουσία σου.

Να μπορουσα να σπάσω............
τους κωδικους των ματιών του

να..ανιχνεύσω τον ορίζοντα της ψυχής του

Και να είμαι..............

μια σταγόνα.......μέλι............

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2009

To..βάλσαμο της απογοήτευσης...




Η απογοήτευση..
θεωρείται κακό πράγμα. Αλλά πως θα συνειδητοποιήσουμε τι προσδοκούμε,τι ελπίζουμε αν όχι με την βοήθεια της απογοήτευσης
Και πως αλλιώς θα κατακτήσουμε την αυτογνωσία στο μέτρο του εφικτού αν όχι μέσω αυτής της συνειδητοποίησης
Ο λαός μας είθισται να λέει''μαθαίνεις απ' τα λάθη σου''
Πως μπορεί ο άνθρωπος να δει ξεκάθαρα τον εαυτό του,αν δεν κοιταχτεί στον καθρέφτης της απογοήτευσης
Δεν θα πρέπει να αναστενάζουμε όταν συναντούμε στο δρόμο μας απογοητεύσεις λες και είναι κάτι που θα προτιμούσαμε να λείπει απ' τη ζωή μας.
Θα πρέπει να τις δεχόμαστε,να τις αφουγκραζόμαστε
Όποιος θέλει πραγματικά να γνωρίσει τον εαυτό του,θα πρέπει να αποδέχεται τις απογοητεύσεις του.
Διότι θα ξέρει με απόλυτη σιγουριά ότι δεν είναι ζεματιστό καταστροφικό δηλητήριο,αλλά δροσιστικό κατευναστικό βάλσαμο που μας ανοίγει τα μάτια και μας βοηθάει να δούμε τα αληθινά όρια του εαυτού μας.
Ίσως κάποιος έχει την ελπίδα ότι μειώνοντας τις προσδοκίες του,θα μπορέσει να τις πραγματοποιήσει πιο εύκολα,ότι θα δημιουργήσει έναν αξιόπιστο πυρήνα,ικανό να προστατευθεί αποτελεσματικά από τον πόνο της απογοήτευσης
Αλλά...
τι θα άξιζε μια ζωή,όπου όλες οι παράτολμες και άμετρες προσδοκίες απαγορεύονταν;...

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009

Mε καλή διάθεση σήμερα....

Με μια πανέμορφη μέρα σήμερα και καλή διάθεση...Ξεκινώ την μέρα μου στοντυρκουαζ καφενε της 50fm.
με κέφι και καλη παρέα.
Απολαμβάνω τον καφέ της Γιάννας στο'' όποιος αντεξει την σκηνη θα φανει στο χειροκροτημα'''σερβιρισμένο με αγάπη και συμπάθεια!
Και πριν να με παρασύρουν οι ρυθμοί της καθημερινότητας(εργασία και χαρά που λένε....)Ακουω τον Νιόνιο τον αιώνιο έφηβο στο ράδιο!!!
και...1..και 2..3..4...αγαπημένους!!!!!
Κααι τους μοιράζομαι μαζί σας!!!

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Αφιερωμένο....

Στην 50fm,την Ολγα των χρωμάτων,της βροχής καιτης καλής παρέας!
Στην γλυκίτατη ευαίσθητη Γιάννα,της τέχνης και της καλαισθησίας!
Στην Μεταξία,την γλυκειά μανούλα!
Στην Ειρήνη,που με τα φτερά της ανοιγμένα,απολαμβάνει τις στιγμές!
Στον delta και τα παιδιά τουΞάνθη Φιλοσοφειν,που μας ανοίγουν άλλους ορίζοντες!
Στην αχτίδα,την τρελούτσικη γιαγια,με την μεγάλη αγκαλιά!
Και σε όλους όσους ακουμπούν και μοιράζονται με την γραφή τους,σκέψεις..απόψεις..συναισθήματα και ψυχή..

Ενα καταπληκτικό ποίημα τουΤ.Λειβαδίτη,που μου το αφιέρωσε σ'ενα σχόλιό της η καλή μου
50fm.Tην αγάπη μουΟλγάκι!

Αλλά τα βράδια.....Τ.Λειβαδίτης
Και να που φτάσαμε ως εδώ
Χωρις αποσκευές
Μα μ'ένα τόσο ωραίο φεγγάρι.
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα,δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος;

Aλλά τα βράδια,τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά πετούσαν
πετούσαν πιο πέρα

Σκληρός,άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μια ομπρέλα
πάνω απ'το δέντρο που βρέχεται!

Αλλά τα βράδια,τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Υστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει
ενα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
πουμυριζει η γη

Αλλα καθώς μένω στο δωμάτιό μου
μου'ρχοναι ξαφνικά φαεινές ιδέες!
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μάκουσαν να γαυγίζω
ήταν για να δώσω
ένα αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη!

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ'ένα άστρο ή μ'ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών!

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Δος μου το χέρι σου...
Δος μου το χέρι σου...

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009

Είναι κάτι βραδιές....


Μια κρύα βραδιά απόψε...

Ενα παράξενο βράδυ..η πόρτα κλειστή..

λίγο έξω απ'τα αστέρια..στον ουρανό..τα φώτα

Ενα δωμάτιο γεμάτο...

Ενα ποτήρι μισοάδειο..

Τυφλωμένοι αντίπαλοι Εμείς..χωρίς λόγο..

Πού είναι,η τόσο γλυκειά λήθη της μνήμης..

ο γλυκός ρυθμός,

που δεν προδίδει το συναίσθημα!


Αν ήμουν σε θέση,μόνο να ελέγχω το συναίσθημα;

Μόνο αν άκουγα..αν και μόνο..

Σκέψεις που πετούν....

Κάτι συμβαίνει....

Στην καρδιά μου....

Στην ψυχή μου...

Θέλω να φύγω..


Μια ζωή ένα όνειρο.

..χρόνια ..μια υπόσχεση..

Μια μέρα μια πρόκληση

Μια στιγμή..όλα

Και....

Η ζωή ..ένα ξόρκι..

όταν γνωρίζουμε εμείς να μαγεύουμε.